مى‌دارند كه آن حضرت در غيبت به سر مى‌برد و روزى ظهور مى‌كند (المهدى‌، صدر الدين صدر، ١٢٦). در برخى روايات معتبر آمده است: زمين هيچ گاه بى‌حجت و بدون امام نمى‌ماند (اصول من الكافى‌، ١/ ١٧٨ و ١٧٩) كه از جمع اين روايات و سه دسته نخست مى‌توان نتيجه گرفت كه حضرت مهدى (ع) به دنيا آمده و فرزند امام حسن عسكرى (ع) است و پس از ايشان، امامت و خلافت الهى را بر عهده دارد. اصل ولادت حضرت مهدى (ع) از مسلّمات تاريخى است و جز امامان معصوم (ع)، علما و مورخان و محدثان اهل سنت نيز بدان تصريح كرده‌اند.

نويسنده كتاب‌ منتخب الاثر نام شصت و پنج تن از علماى سنى را كه به ولادت حضرت مهدى (ع) تصريح كرده‌اند، گرد آورده و عبارتشان را نقل كرده است (منتخب الاثر، ٣٤١- ٣٣٠). اينكه حضرت مهدى (ع) به دنيا آمده است، ميان مسلمانان مشهور بوده و مردم و حتى حاكمان، روايات مربوط بدان را بارها از زبان محدثان و راويان شنيده بودند و مى‌دانستند تولد اين امام با چنان ويژگى‌هايى از خانواده امام حسن عسكرى بيرون نيست. دولت وقت، از گذر اين روايات، از پيش مى‌دانست كه چنين فرزندى از امام حسن عسكرى (ع) به دنيا مى‌آيد و بدين روى، بر امام سخت مى‌گرفت و ايشان را زير نظر داشت و بر آن بود تا با هر وسيله‌اى از تولد حضرت مهدى (ع) پيشگيرى كند (ر. ك. بحار الانوار، ٥١/ ١٦١؛ چشم به راه مهدى‌، ٣٢٠). بنابر روايتى، امام حسن عسكرى (ع) علت دشمنى خلفاى عباسى را با خاندان پيامبر ٦ آگاهى آنان از رواياتى مى‌داند كه ظهور مهدى (ع) و بر پايى عدالت به دست او را نويد مى‌دهند (منتخب الاثر، ٢٩١). از اين رو، امام حسن عسكرى (ع)، حمل و ولادت فرزند خويش را پنهان داشت؛ اما شيعيان امين را از تولد او آگاه ساخت و براى رسيدن بدين هدف از راه‌هاى متعددى بهره جست. بنابر روايات، خواهر خويش حكيمه را شب تولد حضرت مهدى (ع) به خانه خود فرا خواند تا بر اين رويداد گواه باشد. نيز قابله‌اى غير شيعه بر بالين همسر خويش آورد. از اين گذشته، فرزند خود را به مناسبت‌هاى‌