فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٨١ - متكلمان بزرگ اشعرى
بازشناسد. آنان بر اين باورند كه نظريّه حُسن و قبح اشياء، خداوند را پيرو عقل انسان مىكند و او را محدود مىسازد.
اماميّه در اين موضوع ديدگاهى ديگر دارد و معتقد است كه عقل انسان مىتواند به حُسن و قبح برخى امور راه يابد. برخى افعال حَسناند و برخى قبيح، و عقل را ياراى آن هست كه اين حُسن و قبح را بازشناسد خواه شارع از آن سخن گفته باشد يا نگفته باشد (شيعه در برابر معتزله و اشاعره، ٢٦٦- ٢٦٣).
ك. صفات خداوند:
اينكه آيا صفات خداوند عين ذات اويند يا زائد بر آن، مسئلهاى ديگر است كه ميان اشاعره و ديگر مذاهب كلامى اسلامى اختلاف افكنده است. اشاعره صفات خداوند- همچون علم، قدرت، سمع و بصر- را قديم و زائد بر ذات مىدانند؛ امّا اماميّه معتقد است كه صفات خداوند، عين ذات اويند. اگر جز اين باشد، يا قديماند و يا حادث. اگر قديم باشند، تعدّد قديم لازم مىآيد كه محال است، و اگر حادث باشند، ناگزير بايد بپذيريم كه آنها در زمانى نبودهاند و بعد پديد آمدهاند و در اين صورت، ذات خداوند ناقص مىشود و نيازمندِ غير كه اين فرض نيز مُحال است (شرح المواقف، ٤٩- ٤٤).
ل. كلام الهى:
اشاعره معتقدند كه كلام خدا، قديم است و آن را داراى دو مرتبت مىدانند: كلام نفسى و كلام لفظى.
آنچه قديم است، كلام نفسى است كه حقيقت كلام است؛ امّا كلام لفظى حادث است و وسيلهاى است براى اظهار و ابراز (فرق و مذاهب كلامى، ١٩٧). اماميّه، كلام خدا را فعل او مىداند و از اين رو معتقد به حدوث آن است (عقائد الشيعة الاماميّة، ٣٨١).
متكلّمان بزرگ اشعرى:
پس از ابوالحسن اشعرى، متكلّمان بزرگى در مذهب اشعرى ظهور كردند كه مشهورترين آنان عبارتاند از: قاضى ابوبكر باقلانى (م. ٤٠٣) نويسنده كتاب التمهيد؛ ابومنصور عبدالقاهر بن طاهر بغدادى (م. ٤٢٩) مؤلّف كتاب الفَرْق بين الفِرَق در علم ملل و نحل؛ عبدالملك جوينى (م. ٤٧٨) مؤلّف كتاب الإرشاد؛ ابوحامد غزّالى (م. ٥٥٠) مؤلّف احياء العلوم و قواعد العقائد؛ محمّد بن عبدالكريم شهرستانى (م. ٥٤٨) مؤلّف