فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٤٠ - اولوالامر صاحبان امر، زمامداران
بلكه از «انجيل» ياد مىكند و از آيات قرآنى برمىآيد كه كتاب آسمانى حضرت مسيح (ع) دستخوش تحريف شده است (بقره/ ٧٥؛ آل عمران/ ٧٨؛ مائده/ ١٣ و ١٤؛ الميزان/ ٣/ ٨ و ٩). اينكه اناجيل فعلى پس از زمان حضرت عيسى (ع) و حتى پس از حواريّون پديد آمدهاند، گواهى روشن بر اين حقيقت است (اعلام القرآن، ٢٣٠؛ تحقيقى در دين مسيح، ٢٥- ٣٠). نويسندگان براى تأليف اناجيل از دو منبع سود جستهاند: يكى سنن شفاهى جماعت نخستين مسيحى كه بى گمان ذهنيّات شخصى و تخيّلات به اين منبع راه يافته است به ويژه انديشههاى پولس كه برخى صاحب نظران او را معمار مسيحيّت كنونى مىدانند (آشنايى با اديان بزرگ، ١٢٤، ١٢٥ و ١٤٧؛ بحارالانوار، ٨/ ٣١١). از اناجيل تنها انجيل متّى به زبان عبرى- زبان حضرت عيسى (ع)- بوده كه آن نيز در قرن ١١ م.
مفقود شده است.
تحريفهاى آشكار اناجيل:
١. به صليب كشيده شدن حضرت عيسى (ع) (بشارت عهدين، ٥٦- ٥٤). قرآن چنين رويدادى را نمىپذيرد و تصريح دارد كه خداوند، حضرت عيسى (ع) را به سوى خود برده است (نساء/ ١٥٧ و ١٥٨).
٢. صاحب كتاب نبودن حضرت عيسى (كلام مسيحى، ٤٩) بنابر باور مسيحيان- كه برگرفته از اناجيل است- حضرت عيسى (ع) كتابى به نام انجيل نداشته است؛ امّا قرآن بيان مىدارد كه خداوند، انجيل را بر اين پيامبر الهى (ع) نازل كرده است (مريم/ ٣٠). ٣. تثليث؛ يعنى الوهيّت حضرت مسيح (ع) و روح القدس در كنار خداوند (بشارت عهدين، ٦٤- ٦١). قرآن كريم از اين اعتقاد نصارا ياد كرده و آنان را نكوهيده است (نساء/ ١٧١؛ مائده/ ٧٣).
***
اولوالامر: صاحبان امر، زمامداران
اين واژه، اصطلاحى قرآنى است به معناى صاحبان امر (نساء/ ٥٩). درباره معناى «امر» و مصداق «اولوالامر» در اين آيه سه نظريّه مطرح است: ١. مراد از «اولوالامر» كسانىاند كه خداوند براى زمامدارى مسلمانان برگزيده و اطاعت از آنها را واجب ساخته است. احكام اسلامى به همه شئون مادّى و معنوى و فردى و اجتماعى زندگى انسان نظر دارند و نيازمندِ