فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٧٩ - تجسم اعمال ظاهر شدن انديشه، گفتار و كردار انسان در رستاخيز
سان، گوهر دين از تعارضاتى كه متوجه عقل و اعتقادات مىشوند، در امان مىماند (تجربه دينى و گوهر دين، ١٠٢). از مسائل مهم درباره تجربه دينى، اين است كه آيا مىتواند اعتقادات دينى را توجيه كند، آيا تجربيات مختلف دينى، هسته مشتركى دارند، اعتقادات تجربهگر تا چه پايه و مايهاى در تجربيات دينى مؤثرند و سرانجام آنكه عناصر مشترك تجربيات دينى كدامند؟
خاستگاه تجربه دينى، شرايط و ويژگىهاى غرب بوده است و از اين رو در تفكّر اسلامى و شيعى جايى ندارد (فرهنگ واژهها، ٢١٣). دين، مجموعهاى است از اعتقادات بنيادى و احكام و اخلاق كه ريشه در فطرت آدمى دارد. همه انسانها مىتوانند آن را تجربه كنند. اعتقادات، بنيان ديناند و اخلاق و احكام، فروع آن.
تقليد در اعتقادات جايز نيست و بايد بر اساس دليل به آنها راه يافت (آموزش عقايد، ٢٩). قرآن براى اثبات حقايق دينى، به برهان روى مىآورد و مردم را به تفكر و تأمّل فرامىخواند (انبياء/ ٢٢؛ مؤمنون/ ٩١).
طرح مباحث ژرف الهى به دست مبارك امامان معصوم (ع) و به ويژه امام على (ع) موجب شده است كه عقل شيعه از همان آغاز، جامه فلسفى در بركند و به عرصه استدلال درآيد (اصول فلسفه و روش رئاليسم، ٥/ ١٣). تنها راه براى حلّ مسائل بنيادى اعتقادى، راه عقل و روش تعقل است.
پس از دست يافتن به اعتقادات استوار و درست، مىتوان از گذر سير و سلوك و باز نمودن باب مكاشفه آنچه را با استدلال عقلى ثابت شده است، بىوساطت مفاهيم ذهنى، بازيافت (آموزش عقايد، ١٠/ ٥٧).
عقل و قلب، راههاى مختلف شناخت واقعيات و مكمّل يكديگرند (اصول فلسفه و روش رئاليسم، ٥/ ١٦). بنابر اين، انحصار دين به تجربيات و احساسات شخصى درست نيست و با اصول و مبانى اديان به خصوص اسلام سازگار نيست.
***
تجسّم اعمال: ظاهر شدن انديشه، گفتار و كردار انسان در رستاخيز
از موضوعات جهان پس از مرگ و شاخهاى از مباحث كيفر و پاداش اخروى است و پيوندى نيز با موضوع شاهدان قيامت (شاهدان قيامت) دارد. منظور از تجسّم