فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٣١٠ - جايگاه شناخت خدا
الهى زندگى كند و از نعمتهايش بهره بَرَد؛ ولى خدا را، آن سان كه مىشايد، نشناسد.
برترين فريضه انسان اين است كه خدا را بشناسد و به بندگىاش اقرار كند.» (بحارالانوار، ٤/ ٥٤)
٤. كمالطلبى:
ميلى در انسان نهفته است كه همواره او را به سوى تعالى و كمال مىكشاند و اين موجب شده است كه او پيوسته بكوشد تا خويش را به خدا نزديك كند؛ زيرا خداوند، كمال و متعال مطلق است.
٥. جلب منفعت و دفع ضرر:
از طبيعىترين نيروهاى درونى انسان اين است كه او همواره در پى جلب منفعت و دفع ضرر است. بيشتر مردم در رفتار و كردار خويش تحت تأثير اين نيرويند و همين كه در نشناختن خداوند براى آنان احتمال زيان به ميان آيد، كافى است تا آنان را به سوى شناخت خدا سوق دهد.
انسان از اين گذر مىخواهد پروردگار و صاحب اختيار جهان را بازشناسد و از او فرمان برد و زيان را از خود برهاند و به منفعت دست يابد. قرآن كريم نيز- چون انگيزه جلب منفعت و دفع ضرر در بيشتر انسانها توانمند است- از آن در مسير تربيت آنان سود برده است و به ويژه در عرصه تربيت اجتماعى از انگيزه دفع ضرر بهره گرفته است (نور/ ٢؛ سبأ/ ١٥ و ١٧؛ يونس/ ١٠٦ و ١٠٧؛ شعراء/ ٨٢- ٧٨؛ پيام قرآن، ٢/ ٢٤).
٦. آرامشطلبى:
انسان براى آرام يافتن و رسيدن به احساس امنيّت در برابر خطرهاى زندگى دنيايى، به سختى خويش را محتاج آن مىبيند كه تكيهگاهى استوار بيابد و به او پناه برد (رعد/ ٢٨؛ اخلاق در قرآن، ١/ ٢٩٩- ٢٨٠).
جايگاه شناخت خدا:
از آن رو كه خداوند مبدأ هستى و كمالات است، شناخت او ارزشمندترين گونه شناخت است. شناخت خدا، بستر استوارى براى ديگر شناختها نيز فراهم مىكند و دركى درست از هستى و روابط ميان پديدههاى جهان به انسان مىبخشد. از روايات نيز برمىآيد كه گرانبهاترين شناخت آن است كه آدمى خدا را بشناسد (ميزان الحكمة، ٣/ ١٨٨٦). شناخت خداوند، كاملترين و روشنترين مصداق دانش است و آيات و روايات فراوانى از