فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٢٠٩ - توسل استمداد از اولياى الهى
مانده است (الميزان، ٣/ ٨). با اين حال، بنابر تصريح قرآن، تحريفى كه بدان راه يافته است، آن را از اعتبار و حقّانيّت انداخته است. (پلوراليسم دينى)
***
توسّل: استمداد از اولياى الهى
به معناى آن است كه در پيشگاه خدا، موجود گرانمايهاى را براى اجابت خواسته مشروع، واسطه قرار دهند. تأثير واسطه از خود او نيست؛ بلكه از خدا است.
توسّل، در حقيقت، استعانت از خدا است نه از واسطه. وساطتِ واسطه ميان خالق و مخلوق، نشان از جايگاه والاى او در پيشگاه خالق دارد. بيشترينه مذاهب اسلامى توسّل را با شرايطى ويژه پذيرفتهاند. در اين ميان، فرقه وهّابيّه، كه بيشتر اعتقادات خود را از ابن تيميّه حنبلى برگرفته است، به سختى با توسّل مخالف است (دائرةالمعارف تشيّع، ١٤٤). ابن تيميّه توسّل به پيامبر ٦ و صالحان را- پس از مرگ آنها- به هيچ روى برنتافته است (الفتاوى الكبرى، ١/ ٣٥١). در برابر، شيعه توسّل را به ذات، مقام و حرمت پيامبر ٦ و اولياى الهى (ع) در حيات و ممات آنان جايز و پسنديده شمرده است (توسّل يا استمداد از ارواح مقدّسه، ٨٣- ٨٤).
مهمترين دلايل شيعه بر جواز توسّل عبارتاند از: آيات قرآن (نساء/ ٦٤؛ اسراء/ ٥٧)، روايات اهل بيت (ع) (به عنوان نمونه:
نهجالبلاغه، خطبه ١٠٦)، روايات اهل سنّت (به عنوان نمونه: صحيح البخارى، ٥- ٧/ ١٠٣؛ سنن ابن ماجه، ١/ ٢٥٦) و سيره عملى مسلمانان (وفاء الوفاء، ٣- ٤/ ١٣٧٦؛ وهابيّت، مبانى فكرى و كارنامه عملى، ٢٣٨- ٢٤٣).
گونههاى توسّل عبارتاند از: توسّل به اسماء و صفات خدا (به عنوان نمونه ر. ك.
مفاتيح الجنان، «دعاى جوشن كبير»/ ٥٩٤)، توسّل به قرآن كريم (نهجالبلاغة، خطبه ١٧٦)، توسّل به پيامبر ٦ (نساء/ ٦٤؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، ٣/ ١٢٧)، توسّل به امامان معصوم (ع) (عيون اخبار الرّضا، ٢/ ٥٨)، توسّل به اعمال صالح (ميزان الحكمة، ٢/ ١٤٧٥)، توسّل به علما و شهدا (الخصال، ١٥٦) و توسّل به مؤمنان و فرشتگان (بحارالأنوار، ٨/ ٥٨).
***