آيا نمى‌بينى مردمى را كه هزاران تن بيم مرگ را، از ديار خود بيرون رفتند، آنگاه خداى به ايشان فرمان داده كه (بميريد)، سپس آنان را زنده گردانيد؟ اين است همان رجعت كه اماميه به آن قائلند، و امرى كه در امت سابق روى داد در اين امت نيز بايد روى دهد. آنگاه كسانى كه در آن انجمن حاضر بودند سخنان مرا پذيرفتند.

امّا مسأله متعه شما شيعه را واداشتيد كه به مشروع بودن متعه معتقد گردد.

به اين توضيح كه در صحاح خود از (جابر بن عبد اللَّه انصارى) و (عبد اللَّه بن عباس) و (عبد اللَّه بن مسعود) و (سلمه بن اكوع) و (عمران بن حصين) و (انس بن مالك) كه همه از بزرگان و نام آوران صحابه بوده‌اند روايت كرده‌ايد كه: رسول بزرگوار رحلت كرد و آن را حرام نفرمود: پس، وقتى شيعه ديد كه رجال شما و صحاح كتابهاى شما رجال و راويان شما را تصديق كرده‌اند، مجمع عليه را اخذ كردند و مطالبى را كه در آن منفرد بودند رها نمودند.

امّا در ازاى غيبت: اگر كسى بگويد من مى‌توانم در شطّ بغداد روى آب حركت كنم موجب شگفتى شنوندگان مى‌گردد و همه براى ديدن ادعاى او گرد مى‌آيند، و اگر ببينند كه او بر آب راه مى‌رود بيشك غرق شگفتى و حيرت مى‌شوند. اينك اگر شخصى ديگر حضور يابد و همين ادعا را تكرار كند، مردم باز دچار حيرت مى‌شوند اما حيرتشان از دفعه اول كمتر است و بسا كه عده‌اى از شنوندگان براى ديدن حركت مدعى بر روى آب درنگ نكنند و پراكنده شوند. اينك فرض كنيد شخص سومى پيدا شود و همان ادعا را تكرار كند- شايد براى ديدن صحت ادعاى او مردمى بسيار اندك‌