مقامى بوده‌اند به احترام پدران، آنان را با تجليل بجاى پدر نشانده‌اند و شرايط حق‌شناسى و وفادارى را با درگذشتگان بجاى آورده‌اند اگر چه آن فرزندان در صفات چنان كه بايد كامل نبوده‌اند.

پس چه شد كه با «محمد» ٦ چنين رفتار نشد، اين معنى را (مهيار) رحمه اللَّه چه زيبا گرفته است:

(ما برحت مظلمة دنياكم-		حتى اضاء كوكب في هاشم‌
بنيتم به و كنتم قبله-		سرا يموت في طلوع كانم.
و صار كل ملك مسالم-		يقول هل من ملك مقادم)

(دنياى شما پيوسته تاريك بود تا اخترش از بنى هاشم درخشيدن گرفت و به بركت آن، نام و نشان يافتيد حال آنكه پيش از آن در كمال خوارى و بيچاره‌گى مى‌زيستيد، و با خوارى جان مى‌سپرديد. و اينك در نهايت سلامت مى‌گويند مقامى ارجمندتر كجاست؟) پيش از آن كه پيكر پاك پيمبر بزرگوار را بخاك سپارند و بر رحلت او سوگوارى بر پاى دارند ويرا رها كردند و بكار دنيا پرداختند آيا پاداش آن بزرگوار ٦ چنين بود؟ و بايد حقوق احسان و مهر او را مهمل مى‌گذاشتند و از ياد مى‌بردند؟ و پايه والاى او را ناچيز مى‌شمردند؟ و حق بازماندگان عزيزش را لگد مال مى‌كردند؟.

اين كردار بخاطر هيچ كس خطور نمى‌كرد، با اين كه سيد كائنات ٦ از سوى پروردگار جهان بآن آگاهى داده بود.

صلوات اللَّه عليه و على عترته الطيبين الطاهرين و الحمد اللَّه رب العالمين.

اينك آنچه براى رضاى خداوند جهان جل جلاله در نوشتن‌