مدتى كوتاه و معلوم در آنجا اقامت گزيد تا اشقى الآخرين عبد الرحمن بن ملجم عليه لعنة اللَّه و لعنة اللاعنين آن بزرگوار (ع) را بقتل رسانيد، در آن هنگام عمر شريف آن امام (ع) به تقريب شصت و سه سال بود، و من وقتى اين كتاب را براى تو و برادرانت و براى آنان كه عزيزان منند نوشتم وارد سن شصت و يكم عمر در اين سراى گذرا شده بودم. اميدوارم خداى جل جلاله طول بقا عنايت فرمايد.

(رفع اشكال از كلام امير مؤمنان ٧)

بخش ١٥٩ [رفع اشكال از كلام امير مؤمنان ع‌]

در نامه پدرت على (ع) به شيعيان خود ديديم كه فرموده است: «ما كان يلقى في روعى و لا عرض في رئيى ان وجد الناس الى غيرى) (بر خاطر من نمى‌گذشت كه مردم مرا رها كنند و به ديگرى روى آورند) يعنى آن حوادث كه براى ذات مقدسش روى داد بخاطر حضرتش نگذشته بود. اين سخن با سخن ديگر او (ع) كه فرموده است كه پيمبر ٦ او را به همه رويدادهاى آينده آگاه فرموده بود منافى نيست. شايد منظور ازين سخن آن باشد كه اگر مسأله بوسيله سخنان رسول اكرم ٦ كشف نشده بود باور نمى‌كرد و بر خاطر هيچ كس نيز نمى‌گذشت كه انصار و موافقان انصار مى‌دانستند كه ديگران بر آن حضرت مقدم خواهند شد و به خلافت خواهند رسيد. چه، عقل صرفا از راه عقل باور نمى‌كرد كه آنان حقوق كسى را پايمال كنند كه آنان را به ايمان راه نموده بود و پس از خوارى سرفرازى داده بود و از پليدى و ننگ پرستش چوب و سنگ‌