فرمايد و دشمنش را خاكسار گرداند، گويد: اى خواننده كه از فرزندان منى يا از دوستان من، و بهر حال از اين كتاب آگاهى يافته‌اى بدان كه اين مقال آخرين مطلبى است كه به مقتضاى استخاره، كتاب «كشف المحجة لثمرة المهجه» را به آن پايان مى‌دهم و اى پسرم اى محمد كه خداى جل جلاله كردار ترا بنا به رضاى خود پايان دهاد و تا باقى است ترا در حفظ و حمايت خود حفظ فرماياد.

روزى كه در حضرت سيد المرسلين و خاتم النبيين، آنجا كه با پدرت امير المؤمنين (ع) و اسلاف طاهرت در يك جا فراهم خواهيم بود در باره اين كتاب. از تو پرسش خواهم كرد. پس در معانى آن بارها بنگر و برادران خود را و هر كس را كه اميدوارى آن را بپذيرد و از آن سود برد ياد آورى كن تا در آن بينديشد.

بخش ١٥٨

نكته شگفتى آور كه به آن برخوردم اين بود كه پس از پايان دادن به اين كتاب ديدم مولاى ما على بن ابى طالب (ع) كه خداى جل جلاله او را بكمال درود خود مشرف فرمايد، هنگامى كه نامه خود را به فرزند خود و خاصان و شيعيان خود با آن نصايح عالى نگاشت عمر شريفش همان بود كه پس از پايان دادن اين وصيتنامه مراست. زيرا آن بزرگوار (ع) وصيت خود را بمولاى ما حسن (ع) پس از بازگشت از (صفين) نوشت و نامه به خاصان را پس از واقعه «نهروان» و كشتن «مارقين» املاء فرمود، زان پس به «كوفه» رفت و