چه مصيبت بزرگى! كشته شدن «محمد» مرا مصيبتى است بزرگ. بخدا سوگند كه او مانند يكى از فرزندان من بود. سبحان اللَّه ما اميدوار بوديم كه بر اين قوم و متصرفاتشان چيره شويم اما ناگهان آنان بر ما تاختند و متصرفات ما را تصاحب كردند. اينك من براى شما نامه‌اى مى‌نويسم كه ان شاء اللَّه تعالى به پرسش‌هاى شما پاسخى روشن باشد. پس، دبير خود «عبيد اللَّه» بن ابى رافع» را فرمود چند تن از مردمى را كه به آنان اعتماد دارم نزد من حاضر كن. گفت يا امير المؤمنين نام آنان چيست، چه كسانى را به خدمت آورم؟

فرمود: «اصبغ ابن نباته» و «ابو طفيل عامر بن وائله كنانى» و «رزين بن حبيش اسدى» و «جويريه بن مسهر عبدى» و «خندف بن زهير اسدى» و «حارثه بن مضرب الهمدانى» و «حارث بن عبد اللَّه اعور همدانى» و «مصباح نخعى» و «علقمة بن قيس» و «كميل بن زياد» و «عمير بن زراره» را.

آنان حاضر شدند مولا (ع) بايشان فرمود اين نوشته را بگيريد و «عبيد اللَّه بن ابى رافع» آن را بر مردم بخواند و شما هر جمعه حاضر باشيد و اگر كسى بر ضد شما برخيزد، با او به كتاب خدا در اختلاف خود انصاف دهيد و به داد رفتار كنيد.