و اى فرزند اى محمد- كه خداى تعالى نيكبختى ترا به بقاى خود كمال بخشد بشرف بقا و حسن ارادت خود مسئوليت و پايان كار ترا مقرون شرف گرداند- اگر پيش از ظهور آن حضرت مرگ مرا دريابد و به ديدار حقتعالى فرا خوانده شوم و عنايت حضور در رجعت آن بزرگوار نصيبم نشود بتو و بكسانى از تبار من كه بزيارت آن حضرت سرافراز مى‌گردند وصيت مى‌كنم و خداى تعالى و فرشتگان را بگواه مى‌گيرم كه وقتى بسعادت زيارت آن بزرگوار رسيديد و در پيشگاه وى رخصت سخن گفتن يافتيد بمحضر مقدسش عرضه داريد كه پدر ما بنده‌اى سر بفرمان و مملوكى خاكسار بوده است اگر او را به پيشگاه مقدس خود بپذيرى هر چه رضاى تو باشد بجاى آورد و استدعاى او آنست كه رخصت عرض سلام و درود باو عطا فرمايى و چنان كه شايسته بزرگوارى تست او را به آرزو برسانى. و از مكارم اخلاق آن بزرگ تمنا دارد كه سفارش او را در باره اين بنده كه ابلاغ‌كننده سخن اوست و اينك در آستان تست از روى كرم بپذيرى و او را در زمره عزيزان درگاهت قرار دهى و به اين سرافراز فرمايى كه نياز خود را در پيشگاه حضرت بارى جل جلاله و محضر مباركت عرضه بدارد درود خدا و بركات و تحيات و اقبال او نثار تو و پدران پاكت باد.