از خداوند مى‌خواهم كه آموختن علم فقه را كه راه شناخت احكام شريعت و زنده داشتن سنت جدّت محمد ٦ است بر دلت اندازد و توان الهام پذيرى از عنايات او را داشته باشى و قصد تو در اين كار فرمان بردن از خداى تعالى و پيمودن راه راست باشد و مبادا كه در كار دين مقلّد عوام الناس از غلامان جدّت باشى و براى گرفتن فتوى و استفهام مطالب دين در برابر آنها كوچكى كنى كه جز مغبون به اين كار حقير قناعت نكند و بدان كه هنگامى كه كودك بودم «ورام»[١] جدت قدس اللَّه روحه، بمن مطالبى فرمود كه معناى آن اين بود كه اى فرزند اگر در علم و عمل كارى وارد شدى كه خير تو در آنست به مرتبه پست آن قناعت مكن و مباد كه از كسانى كه در آن كارند كمتر باشى. نيز جدّت از قول (حمصى)[٢] مى‌فرمود براى اماميه مفتى واقعى باقى نمانده است بلكه همه، فتواى ديگران را حكايت مى‌كنند و به تكرار باز مى‌گويند. در صورتى كه در آن زمان گروهى از اصناف علماء بودند و در روزگار ما كسانى نيستند كه از نظر مراتب علمى به آنان نزديك باشند. اما بايد گفت كه اينان به علّت طول ايام غيبت و دور بودن از پيشوايان و رهبران دينى كه از حيث اشتغال و ادراك معانى در حفظ و پناه بارى تعالى بوده‌اند، معذورند كه اگر

[١] ورام بن على بن أبي فراس حى، از فرزندان مالك اشتر نخعى( ره)

[٢] حمصى. شيخ الامام سديد الدين محمود بن على بن الحسين الحمصى رازى علامه زمان خود، پرهيزگار وثقه داراى تصنيفهاى بسيار.