اما اين پندار غلط و ناشى از بيخبرى است. پيمبران (ع) توانگرترين شخص بوده‌اند زيرا هر چه از خدا مى‌خواستند به آنان عطا مى‌فرمود. پس، از همه توانگران زمان خود توانگرتر بوده‌اند و لطف الهى نيز به سبب وجود آنان بر سر ديگران سايه مى‌افكند. و پيمبران (ع) هر مال كه در دست مى‌داشتند به محتاجان مى‌دادند و آنان را بر خود مقدّم مى‌داشتند و به آنچه خداى تعالى نصيب آنان مى‌فرمود به آن شاكر و شكيبا بودند و زبان از طلب بربسته. از جمله عطاهاى جدّت «محمد ٦» «فدك» و «عوالى» است كه بمادرت فاطمه صلوات اللَّه عليها بخشيد و چنان كه (شيخ عبد اللَّه بن حماد انصارى) روايت كرده است عوائد (فدك) سالانه بيست و چهار هزار دينار بوده است و ديگران آن را هفتاد هزار دينار گفته‌اند اما در عين حال آن بزرگوار و شوهر بزرگوارش و پدر والامقامش در بخشندگى مانندى نداشته‌اند و در زهد و تقوى نظيرى، و اندكى از آن عوايد براى گذران ايشان با كمال گشاده دستى بس بود. اما ارباب معرفت با خداى تعالى در كم و بيش گفتگويى ندارند. پس تصرف آنان در مال دنيا كه عطاياى الهى است مانند تصرف خداى تعالى است نسبت به خود آنان پس در مقابل اراده و مشيّت الهى تسليم محضند در حقيقت در دنيا با پرهيزگارى زيست مى‌كنند و از دنيا خارجند. من در تاريخى كه به سال دويست و سى و هفت نوشته شده است آن را در آغاز كتابى كه هم اينك نزد من موجود است و شرح حالى ارزشمند در احوال «آل ابو طالب» مى‌باشد و نخستين كس از