مى‌فرمايد. و هر چه را از قبيل عيال و اموال و امنيّت و استراحت كه به آن نيازمندى نيز در حفظ خود نگاه مى‌دارد همچنين نياز ترا در تابستان به هواى لطيف و در زمستان به جاى گرم بر مى‌آورد و غذا را به اعضاى بدنت مى‌رساند و گوش و چشم و همه اعضاى ترا حفظ مى‌كند و پس از بيدار شدن همه آنچه را كه مى‌خواهى آماده مى‌فرمايد و هر چيز سودمند تو كه وقتى به خواب مى‌روى از كار فرو مى‌ماند و هر خوان گسترده‌اى كه در هم فرو مى‌پيچد و از كف مى‌رود وقتى بيدار شدى بتو باز مى‌گرداند. اگر كسى يكى ازين كارها را با تو مى‌كرد آيا حق او را پاس نمى‌داشتى و به بهترين شيوه به عظمت احسان او اعتراف نمى‌كردى؟ پس بايد با خداى جل جلاله با انصاف بيشتر رفتار كنيم.

بخش ١٤٠

و اگر من از خود براى تو و برادرانت چيزى از سيم و زر بر جاى نگذاشتم دل آزرده مباش، كه اين سيره جدّت «محمد ٦» و مولايت «على (ع)» بوده است و چنين يافتم كه نمى‌خواستند از خود براى وارثان زر و سيم بر جاى نهند بلكه آنان را چيزى از كشتزار و ملك ارث نهادند كه براى زندگانى ساده آنان كافى باشد. جدّت «محمّد ٦» به «اسعد بن معاذ» كه نزدش گرامى بود فرمود اگر كارى كنى كه فرزندت پس از تو بى‌نياز باشد بهتر است تا ناچار شود دست نياز به سوى مردم دراز كند. من نيز پيروى آنان كردم. و در كتاب «من يحضره الفقيه» كه مورد اطمينان است ديدم كه از قول «زراره» از حضرت «صادق (ع)» نقل كرده است كه فرمود: (براى‌