مولاى تو با همه اين نعمتها كه گفتم آن دو را متنعم فرمايد. پس چگونه شخص خردمند را شايسته است كه او را جل جلاله فراموش كند يا ديگرى غير او را در كارها مؤثّر بداند و بتواند چيزى را به دست آورد بى‌آنكه مولاى او به او عطا فرموده باشد مثال اين قضيه آنست كه فرضا به مركوبى نياز داشته باشى تا در كارهاى خود بر آن سوار شوى و براى انجام چيزهائى كه براى سعادت دنيا و آخرت خود مى‌خواهى به تو كمك كند از آن مركوب استفاده كنى، چه اگر زحمت پياده روى را به پاهاى خود تحميل كنى مى‌دانى كه بايد چه مايه ذلت و سختى بكشى. اينك چنين بينديش كه اگر خداى جل جلاله جز مركب تو مركبى نيافريده بود چه اندازه از داشتن آن شادمانى مى‌كردى و به خود مى‌باليدى و عطاكننده آن را بزرگ مى‌داشتى و پادشاهان جهان و ديگران به علت داشتن آن مركوب چه مايه حسد كه به تو مى‌بردند و آن حيوان چگونه از آيات بزرگ الهى محسوب مى‌شد. و چگونه مردم با نظر عبرت به آن مى‌نگريستند پس شكر اين نعمت جليل و ايادى عظيم و جليل را به جاى آور زنهار كه بسيار بودن دواب كه رب الارباب آفريده است قدر اين نعمت را حقير ننماياند و شرف بذل اين نعمت از جانب او جلّ جلاله در نظرت كوچك جلوه نكند، چه، عقل نمى‌پسندد كه هر چه مولاى اعظم بر اكرام و نزديكى بيفزايد بنده در كوچك شمردن كار مولا و سبك دانستن آن مبالغه كند تا كار به آنجا كشد كه نابخردان در مقام انكار صاحب جود برآيند و هلاك روز موعود را تكذيب كنند. از پيروى اين گروه جاهل حذر كن و در جهالتها راه ايشان را مسپار، چه مصيبتها و غفلتها پيرامون چنين قومى را احاطه‌