درود گران و آهنگران و بازرگانان و نانوايان و ديگر مردم به خدمت تو كمر بسته باشند پس بنگر كه آنان چه رنجها برده‌اند تا اين كف نان به دست تو رسد و تامل كن كه چه مردمانى بر سر اين كار با ارتكاب گناه و بد رفتارى در اين راه جان باخته‌اند و نابود شده‌اند و تو اى فرزند ازين خطرهاى كوچك و بزرگ به سلامت رسته‌اى. نيز بينديش كه از انوار وجود و احسانهاى بيكران در كالبد تو چشم است موهبتى چنين عظيم كه به عنايت حق سبحانه با آن نظر مى‌كنى و جهان را مى‌بينى، و دست به تو داده است كه به سوى نان دراز مى‌كنى و آن را مى‌گيرى، و دهان و دندان بتو داده است و تدبيرى استوار در تو آفريده است كه نمى‌توان چگونگى و ارزش آن را بيان كرد. آب دهان را از مجراهائى كه نمى‌دانى كجاست، و نه تو آن را حفر كرده‌اى، نه نياكان و مادرانت آن مايع را در دهانت جارى ساخته‌اند، بالجمله هيچ كس توانايى آن را ندارد كه اين آب را در دهانت روان سازد مگر كسى كه زندگى و مرگ در دست اوست و اين آب دهانت را باندازه نيازى كه به لقمه دارى آفريده است اگر بيش از نياز بود همانا از دهانت بيرون مى‌ريخت و مايه آلودگى و كدورت تو مى‌شد و اگر كمتر از نياز بود لقمه در دهانت خشك مى‌ماند و گوارايى نداشت تا چنان كه عادت كرده‌اى از آن لذّت برى پس زنهار و زنهار كه رحمت و حقوق نعمت او را و هيبت عظيم و حرمت عميم او را سبك مايه نشمارى كه همانا مغلوب سراپنجه قدرت اويى.