آنگاه اى محمّد فرزندم، جلال مقام و كمال انعام او را بياد آور كه ترا شايسته دانست و فرشتگان خود را بر تو گماشت تا طاعات ترا كه شرف بجاى آوردن آن را بتو عنايت فرموده ضبط كنند و با آشكار بودن خدمت تو بدرگاه او كه مايه نزديكى تو به درگاه مقدّس اوست در حضور خاصان الهى كه در ملا اعلى مى‌باشند ياد ترا جميل گردانند و در حضرت مقدّس او روزى كه آفريده‌گان براى عرض حساب در درگاه او جل جلاله گرد مى‌آيند گواهان تو باشند. بدان كه در قانون شريعت مقبول او، گواهى بنده به سود مولاى آن بنده روا نيست مگر شهادت فرشتگان او به سود تو در حضرت مقدّس ربوبيت او و براى كسانى كه آنان را نيز همچونان كه ترا شرف عنايت نعمت بخشيده باشد. پس روزى كه در آن روز به بلوغ و رشد رسيده‌اى حق آنان را ادا كن و چندان كه توانى در خدمت و طاعت كوشا باش و هم آنسان كه در كتاب «المهمات و التتمات» اشاره كرده‌ام به درود گفتن به آنان آغاز كن و بهتر از ساير اوقات با آنان مصاحبت نماى و بكوش كه جز سخنان زيبا از تو نشنوند و چنان باشد كه هر وقت در مجلسى با تو فراهم آيند ترا آن گونه بينند كه در پيشگاه مولاى خود و مولاى آنان بنده‌وار خاكسار باشى. و به دست آنان كه اعمال خود را مى‌نويسانى به سرور و مولاى خود جل جلاله كه در همه كار باو نيازمندى، چيزى منويسان جز مطلبى كه شايسته آن باشد كه در حضرت مقدّس او- جل جلاله- عرضه شود. صحيفه اعمالى از آنچه‌