فرشتگان خود كرد نه در باره هيچ يك از آفريده‌گان خود. درياها را براى تو روان ساخت و رودبارها را شكافت و درختان را كاشت و ميوه‌ها را از شاخه‌ها بر آورد و ديارها را آبادان نمود و خورشيد و ماه را چراغ روز و شب قرار داد.

وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ (سوره ابراهيم آيه ٣٧) و اگر نعمت خداى را شماره كنيد بشمار در نتوانيد آورد همانا كه انسان، ستمگار و ناسپاس است.

بخش ١٠٧

سپس اى فرزند- كه خداى جل جلاله با عظمت خود ترا ياد كند و دلت را از هيبت خويش سرشار فرمايد- بياد آور كه چگونه ترا از پشت «آدم» (ع) به زهدان «حوّا» منتقل فرمود همچنين از پدران به مادران تا در اين اوقات ترا به اين جهان آورد و از تباهى‌ها كه بر امتهاى گذشته روى داد بسلامت نگاه داشت (و در پيش باين معنى اشارت كردم) و صورتت را به كمال آراست و همتت را به جمال مقرون ساخت و نهادت را از آلوده‌گى بپالود و پاكيزه ساخت و از پليديهات بر كنار داشت و آمدنت را به جهان خود، بهنگامى كه زمانه از خطرها خالى و از كدورتها بر كنار بود در شهرهاى ايمان قرار داد و در دامان كسى چشم ترا به جهان گشود كه معرفت و خدمت حق تعالى را با مهربانى بتو تلقين كرد، و در محضر كسى كه با درستى و راستى و مدارا در خدمت تو قرار گرفت و ثروتى براى تو آماده كرد كه از مشغله تنگدستى بى‌نياز باشى و از طلب تحصيل مال‌