آن روست كه بنى اميه چون در منبرها به بدگويى از پدرت على (ع) تظاهر مى‌كردند، دنيا طلبان بمنظور تقرب به بنى اميه يا از روى تقيه يا براى منافع دنيا يا از روى حسد بشرف سعادت نبوى و ولايت الهى شما، براى دشمنان پدرت على ٧، دشمنان اوايل يا اواخر، مناقب و فضائلى جعل مى‌كردند.

بخش ٩٧

و اى محمّد اى فرزند كه خداوند جل جلاله ترا شناساى دانشهاى سودمند و روشن گرداند تا سعادت دنيا و آخرت ترا بآن كمال بخشد، از گمراهى بيشتر افراد اين امت از راه صواب، و از غلبه ظاهرى حق بر باطل حيرت مكن كه اين امر سنتى است كه در امتهاى گذشته نيز بوده است مثلا چنان كه گفتيم «آدم» (ع) در هنگام زندگانى دو فرزند داشت، «قابيل» و «هابيل». قابيل در اختلافى كه حق نداشت بر هابيل كه حق با او بود غلبه كرد، و امت «شيث» و آنان كه پس از او آمدند گرفتار تقيه و مغلوب ستمگران شدند تا وقتى دوران پيمبرى نوح (ع) فرا رسيد پيوسته بر ضد او از يك ديگر پشتيبانى كردند و با او دشمنى ورزيدند تا خداوند تعالى آنان همه را غرق كرد و با او دشمنى ورزيدند تا خداوند تعالى آنان همه را غرق كرد و بسختى هلاك گردانيد. همچنين به «صالح» (ع) و امت وى روزگار چنين گذشت و به «هود» و امت او، و به «لوط» و قوم او، و به «ابراهيم» ٧ با «نمرود» و به «موسى» با «فرعون» و به امت «عيسى» نظير اين حوادث گذشت و خداى جل جلاله او را از روى زمين از ميان آن امت به آسمان بالا برد بالجمله هرگز مردم امّت‌ها نسبت به هيچ يك از پيمبران اطاعت و