ناصح غش و تغلب كند، و بر حذر باش از اعتماد بر آرزوها كه آن سرمايه احمقان است، و در امور آخرت و دنيا تثبط و تأمل نما، و دل خود را بادب پاكيزه كن چنان كه آتش با هيزم اصلاح شود، و مانند جمع‌كننده هيزم در شب تار در سيل‌گاه مباش، و كفران نعمت لئامت و پستى است، و مصاحبت و رفاقت جاهل شوم است، و خردمندى بمراعات تجربه است، و بهترين تجربه آنست كه ترا پند دهد، و نرمى و حسن اخلاق از كرم است، بشتاب هنگام فرصت و آن را غنيمت بدان قبل از اينكه غصه و اندوه گردد، و از حزم و مآل انديشى عزيمت داشتن است، و از اسبابهاى حرمان و نااميدى سستى در كارها است، هر جوينده يابنده نيست، و هر مسافرى بازگشت ندارد، و از دست دادن زاد و توشه از تبه‌كاريست، و هر كارى را پايانى است، و چه بسا سيركننده كه بسوى آنچه مآل امر اوست سير نمايد، و خيرى در مددكار ضعيف و ناتوان نيست، و كسى كه از روى عذرى امر نمايد ملايم و نرم نخواهد بود[١] كسى كه حلم ورزد سيادت و آقائى نمايد، و كسى كه تفهم نمايد افزوده شود (يعنى كسى كه از روى فهم مطالب را اخذ نمايد بر علم او افزوده شود) و معاشرت با اهل خير آبادى دل است، با روزگار سهل‌انگارى كن مادامى كه سركشى ننمايد و ذليل تو بوده باشد، و بر حذر باش از اينكه مركوب لجاج بر زمينت زند، و هر گاه مرتكب گناهى شدى تعجيل كن كه آن را بتوبه محو نمائى، و بآن كس كه ترا امين قرار دهد خيانت مكن اگر چه او بتو خيانت نمايد، و اسرار او را فاش مكن اگر چه او اسرار ترا فاش نمايد، و خود را در كارها باميد زيادتر از آن بخطر ميانداز، و جوينده باش كه آنچه نصيب تو است بتو ميرسد، و تاجر خود را بخطر اندازنده است، فضل و فضيلت را اخذ كن، و بذل و عطاى خود را نيكو گردان، و با مردم سخن نيكو بگو، و بهترين كلمه حكمت جامعه، آنست كه دوست دارى براى مردم آنچه را كه براى خود دوست ميدارى، و ناخوش دارى براى ايشان آنچه را كه براى‌

[١] در نسخه بجاى

ُ( لا يلين من امر على عذر)

كه ترجمه شد

ُ( لا يبين)

است يعنى نتواند ظاهر نمايد، يا نتواند بيان نمايد.