و غدر و حيله كردن بكسى كه بتو پناهنده شده است، و اگر نفس بر تو غالب آيد كه از برادر خود بريده و از وى دورى نمائى پس چيزى از دوستى را باقى بگذار و بكلى قطع علاقه و رابطه مكن كه اگر بدائى حاصل شود (يعنى بالاخره دورى بنزديكى و دشمنى بدوستى برگردد) بآن رجوع نمائيد، و كسى كه بتو گمان خوب دارد تصديقش كن، و حق برادر خود را بعنوان اينكه ميان شما برادرى و دوستى است ضايع مكن؛ زيرا كه برادر تو نيست كسى كه حق او را ضايع نمائى، و اهل بيت تو محروم‌ترين مردم از تو نباشد، و بكسى كه از تو دورى نمايد آشنائى مكن، و بكسى كه از تو زهد ورزد رغبت منما، و برادر تو در قطع و بريدن از تو نيرومندتر از صله كردن تو باو نباشد، و در بدى كردن بتو نيرومندتر از احسان كردن تو باو نباشد، و در بخل كردن بتو قوى‌تر از بذل و احسان كردن تو نسبت باو نباشد، و در تقصير كردن در حق تو از فضل و كرم تو باو نيرومندتر نباشد، و ظلم ظالم بتو بر تو بزرگ نيايد؛ زيرا كه او در زيان خود و نفع تو سعى و كوشش مينمايد، و جزاى كسى كه ترا مسرور نمايد آن نيست كه او را اندوهگين نمائى، و رزق و روزى بر دو قسم است، رزقى كه آن را ميجوئى و رزقى كه ترا ميجويد كه اگر بسوى آن نروى هم بتو خواهد رسيد.

و اى فرزند عزيزم، بدان كه روزگار داراى گردشها است، پس از آنان مباش كه ملامت‌كنندگان بسختى ملامتش نمايند، و عذرش در نظر مردم كم باشد (كه قابل پذيرفتن نيست) چه بسيار زشت است تواضع هنگام نيازمندى، و ستم كردن هنگام بى‌نيازى، سود تو از دنيا آنست كه آخرت خود را بآن اصلاح نمائى، پس در راه حق انفاق كن و خزانه دار غير مباش، و اگر بر آنچه از دستت رفته است زارى نمائى پس بر آنچه بدستت نرسيده است نيز زارى كن، و بآنچه بدستت نيامده است براى آنچه بدستت آمده است استدلال كن؛ زيرا كه امور مانند يك ديگرند.

و كفران نعمت مكن كه كفران نعمت از لئيم‌ترين اقسام كفر است، و عذرپذير باش، و از آنان مباش كه از پند و موعظه بهره‌مند نگردند مگر از روى جبر و ناچارى؛ زيرا كه‌