از آنان ميخواهد كه حضرتش را در قلب خود- كه از موهبتهاى اوست- ساكن نموده و قرار دهند، و ايشان اجابت ننمايند، در حالتى كه اجر اين سكنى را قبلا و در حال و استقبال عنايت فرمايد و آنان قبول ننمايند، و پاره از آنچه را كه خود بآنان عنايت فرموده طلب نمايد كه براى ايشان ذخيره نمايد اجابت ننمايند، و آنچه را كه براى آنان نافع و بهره‌مند است بر ايشان واجب نموده و آنان اعراض نموده و بجا نمى‌آورند، و آيات و نشانه‌ى زيادى در آفاق و انفس بايشان ارائه داده و آنان در آنها نظر نميكنند و بچشم عبرت بآنها نمينگرند، و خانه دائمى با صفائى براى ايشان بنا نموده و بايشان عنايت ميفرمايد قبول نمى‌كنند.

و حال اينكه اگر غير او تعالى شأنه مختصر چيزى از آنچه در دست دارد بآنان بدهد قبول نموده و در مقام شكرگزارى او بيش از اداء شكر مولاى خود برآيند، و اگر رئيس شهرستانى از آنان اعراض نمايد با تمام نيرو در مقام جلب رضايتش برآيند، و بهر قيمت كه باشد غضب و خشم او را فرو نشانند، و اگر كسى در مقام دوستى و رفاقت آنان برآيد بطرف او سبقت نمايند و دوستى او را بپزيرند بيش از دوستى با خداوند جل جلاله، و اگر كسى عيبى از عيوب ايشان را بپوشاند بقدرى از او اظهار امتنان و تشكر نمايند كه هرگز نسبت بخداوند ستار العيوب ننمايند، و اگر بعضى از بندگان بر حال آنان مطلع شود از او بيش از مالك و مولاى حقيقى خود شرمنده شوند، و اگر بزرگى از بزرگان دنيا قرب آنان را طلب نمايد باو تقرب جويند اگر چه موجب بعد و دورى از خداوند متعال بوده باشد، و اگر شخصى كه باو محتاجند بر آنان غضب و سخط نمايد هرگز بآن بى‌اعتنائى ننمايند در حالتى كه از غضب و سخط خداوند باك ندارند، و اگر كريمى بآنان وعده نيكى دهد بيش از اعتماد بوعده‌هاى خداوند متعال باو اعتماد نمايند. و اگر شخصى آنان را تهديد نمايد بيش از ترس از تهديدات خداوند متعال از او ميترسند، و اگر كسى كه از او اميد نفعى دارند قصد مجاورت و همسايگى ايشان نمايد در وسايل مجاورت و همسايگى او با كمال‌