و بدان كه نفس تو و آنچه ترا از مولايت مشغول نموده و باز دارد بزبان حال بتو استغاثه نموده، و از اهوال و خطرها تحذيرت مينمايند، و بتو ميگويند: كه بما متوجه مشو و بما التفات مكن، و عقل تو نيز در وراء آنها بتو استغاثه نموده و ترا تحذير مينمايد، و مولاى تو از وراء همه آنها از اينكه آنها را بر جنابش ترجيح دهى بر تو انكار ميفرمايد، و ببزرگترين تحذيرات تهديدت مينمايد، و بتو ميفرمايد: آنچه ترا از من باز دارد و بخود مشغول نمايد حقير و خوار است، و آنچه را كه بآن احتياج دارى از كم و زياد در دست قدرت او است، پس چگونه از كبير بحقير و از عظيم بخوار مشغول گردى؟

فصل صد و دهم‌

و اى فرزندم محمد، كه خدايت بمواهب خود يادت فرمايد، و بعجايب و مناقب خود باطنت را منور فرمايد، بدان كه: تو در وقت معرفت بجلالش و مشرف شدن باقبال بدرگاهش محتاج بطعام و خوراك هستى، و نيز بكسانى كه آن را براى تو مهيا نمايند محتاجى، و نيز بآب و هوائى كه طعام را نرم كند و بلعيدن آن را آسان نمايد، احتياج دارى، و نيز محتاج بآشاميدنى هستى كه آن را بمجارى و انهار اعضاء و جوارح تو برساند.

و اى فرزندم، كه خدايت بتو قوه تحقيق در اينكه چگونه ترا اختيار فرموده عنايت و الهام فرمايد، بدان كه: نانى كه ميخورى بدستت نرسد تا اينكه افلاك، و زمين، و شب، و روز، و پادشاهان و اعوان ايشان، و نجاران، و آهنگران، و خبازان، و ساير افراد بنى نوع انسان را براى تو استخدام نموده است، و فكر كن كه كسانى كه در تدبير آن زحمت كشيده چه مشقتها كشيده و چه رنجها برده‌اند تا اين طعام و آشاميدنى بتو رسيده است، و نيز فكر كن كه چه مردمانى بسبب گناهان و سوء رفتار و كردار و سوء معاشرت با مردمان بهلاكت رسيده‌اند، و تو از كوچك و بزرگ اين خطرها سالم مانده.

و نيز فكر كن كه خداوند از مراحم و انوار خود بتو چشمى عنايت فرموده است كه بان بنگرى، و دستى كه بطرف طعام دراز نموده و آن را تناول نمائى، و دهان و دندانها و ساير اعضاء و جوارح استوار و منظمى كه نتوان وصف نموده بتو مرحمت فرموده است، و آب دهان ترا در