برنامه سعادت (ترجمه کشف المحجة لثمرة المهجة) - سید بن طاووس - الصفحة ١٨٥ - فصل صد و چهل و چهارم -(در حج)

و اى فرزندم بدان كه: در سفرى بزيارت كربلا مشرف ميشديم، و اتفاق افتاد كه آب نداشتيم و تكليف ما تيمم بود، و بايد فرائض و نوافل را مطابق امر خداوند بجا آوريم، و رفقاى راه ما در رفتن عجله ميكردند، بايشان گفتم:

آيا قصد ما از زيارت حسين ٧ براى خدا است؟ يا خداوند را براى حسين ٧ قصد كرده‌ايم؟ گفتند: قصد زيارت حسين ٧ را براى خداوند متعال نموده‌ايم گفتم:

پس اگر ما طريق الى اللَّه و طاعات و بندگى خداوندى را كه براى او قصد زيارت نموده‌ايم ضايع نمائيم، آيا حال ما در نزد آن حضرت چگونه خواهد بود؟ و بچه رو آن حضرت را ملاقات نمائيم، و آن حضرت چگونه ما را ملاقات خواهد نمود، و بچه رو خداوند را در نزد حسين ٧ در حالى كه طالب فضل و احسان او هستيم ملاقات نمائيم؟ پس دانستند كه بخطا رفته‌اند.

پس هر كس براى اجر و نفع فعلى يا آينده، يا با طبيعت و قلبى غافل يا متغافل حج نمايد حج او يا باطل است و يا كامل نخواهد بود، و من بتأليف كتابى بنام (مسالك المحتاج الى مناسك الحاج) شروع نموده‌ام، و ان شاء اللَّه در آن كتاب باللَّه و من اللَّه و اللَّه آنچه شايسته است كه در هر موقع بجا آورى ذكر خواهم كرد.

و بالجمله بايد حج تو بنحوى باشد كه گويا بتنهائى حج مينمائى و غير از خدا كسى بحال تو آگاه نيست، كه اگر چنين بوده باشى خداوند عز و جل ترا در نظر خلايق نيز عزيز و محترم نمايد.

پس هر گاه نفس سركش، ترا بغير مولاى خود مشغول نمايد، و تو نيز در اين امر خطرناك از وى اطاعت نمائى پس بدان كه حج تو يا فاسد است و يا ناقص خواهد بود، و از خداوند جل جلاله بخواه كه نيروئى بتو عنايت فرمايد كه بسبب آن بجلال و اقبال بحضرتش مشغول گردى، و از آنكه، و آنچه غير از او است روى بگردانى، تا اينكه از او و باو و بسوى او و براى او با كمال مذلت توجه نمائى، و بر بساط عزتش راه يابى، و در مقابل هيبت و