برنامه سعادت (ترجمه کشف المحجة لثمرة المهجة) - سید بن طاووس - الصفحة ٧٥ - فصل هفتاد و ششم

شد و اعراض از يك ديگر را حلال دانسته و بمذمت يك ديگر اقدام نمودند، تا جايى كه يك ديگر را بالاى منابر علنا صب و لعن نمودند، پس خود آنان راه طعن و قدح را باز نموده‌اند، و ديگران نيز بآنان تأسى و اقتدا كرده‌اند، و اگر براى صحابه در اين كار عذر موجهى باشد همانا عذر كسانى كه بآنان اقتدا نموده‌اند موجه‌تر خواهد بود، و از تعصبى كه شما بآنان نسبت ميدهيد دورتر، بلكه برى و بى‌تقصير خواهند بود.

و اما اعتقاد برجعت، شما خود روايت نموده‌ايد كه نبى اكرم ٦ فرموده است كه: در اين امت جارى شود آنچه در امتهاى گذشته جارى شده است، و در قرآن برجعت و زنده شدن جماعتى تصريح فرموده است، و ميفرمايد: أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ‌ (سوره بقره (٢) آيه ٢٤٤ يعنى آيا نديدى آنان را كه بيرون رفتند از ديارشان در حالى كه هزاران بودند از ترس موت پس گفت مر ايشان را خدا بميريد سپس زنده كرد ايشان را) و اين همان رجعت است كه اماميه بآن قائلند، و بايد در اين امت نيز واقع شود، پس جماعتى كه حاضر بودند قبول نموده و موافقت كردند.

و اما قول بمتعه، شما خود شيعه را وادار نموده‌ايد كه حكم بصحت آن نمايند، زيرا كه در صحاح خود از جابر بن عبد اللَّه انصارى، و عبد اللَّه بن عباس، و عبد اللَّه بن مسعود، و سلمة بن اكوع، و عمران بن حصين، و انس بن مالك كه از اعيان و بزرگان صحابه هستند، روايت نموده‌ايد كه: نبى اكرم ٦ تا دم مرگ آن را حرام نفرموده است، و چون شيعه ديدند كه علماى شما كتب صحاح و راويان شما را تصديق نموده‌اند، اخذ بمجمع عليه نموده، و آنچه شما در آن منفرد هستيد ترك كرده‌اند، در اين كلام نيز جماعت حاضرين موافقت نموده، و حق را قبول كردند.

و اما طول غيبت (مهدى) ٧، شما خود تصديق داريد، كه اگر مردى حاضر