برنامه سعادت (ترجمه کشف المحجة لثمرة المهجة) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٩ - فصل بيست و چهارم

از طرف خداوند متعال است؟ جواب داد: آرى چنين است كه ميگوئى، لكن اگر گوئى كه معرفت خداوند بنظر و كسب بنده نيست لازم آيد كه براى وى در تحصيل معرفت اجر و ثوابى نباشد.

در جواب او گفتم: اگر معرفت بخداوند جل جلاله بنظر بنده بوده باشد نيز لازم آيد كه ثواب و اجرى براى آن نباشد.

اين حرف بنظر او بسيار گران آمد و گفت: چگونه چنين خواهد بود؟ گفتم: براى اينكه قبل از حصول معرفت كه شروع باستدلال نمائى، و نظر در جواهر و اجسام و اعراض افكنى ندانى كه آيا نتيجه نظر و استدلال تو حصول معرفت پروردگار است؟ يا ادبار و اعراض از آن خواهد بود؟ پس در اين نظر و استدلال قصد تقرب بخداوند را ندارى؛ زيرا كه هنوز خدا را نشناخته‌اى، و بگفته خود در آخرين جزء از استدلال و نظر شناسائى و معرفت برايت حاصل گردد، پس تمام نظر و استدلال تو بدون معرفت و بدون اجر و ثواب بوده است، پس رفيق ما از جواب عاجز ماند و سخنى نتوانست گفت.

پس باو گفتم: كه معرفت خداوند چه از طرف خداوند باشد و چه از طرف بنده و چه از خدا و بنده هر دو باشد، بر هر تقدير اجر و ثواب موكول بوجود و استمرار معرفت، و ملتزم بودن بر آنچه بسبب معرفت و براى معرفت از او خواسته‌اند خواهد بود.

فصل بيست و چهارم‌

و اى فرزندم، براى شخص عالمى كه خود را داراى معرفت بخدا و رسول و ائمه اطهار : و عالم بشريعت اسلام ميداند اگر بخواهد در مقام هدايت نمودن مبتديانى كه بر فطرة اسلام متولد شده‌اند برآيد سزاوار آنست كه آنان را بآنچه موجب تقويت فطرة ايشان است آشنا نمايد، و برحمت و كرم و فضل خداوند اميدوارشان نمايد، و در ظل عنايت حضرت احديتشان درآورد.

باينكه بهر يك از آنان چنين بگويد: كه تو خود ميدانى كه قبل از بلوغ و بعد از آن به بديهيات دانا بوده، و بكليات و جزئياتى عالم بوده كه هرگز سعى و كوشش در