شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٤ - باز جواب گفتن ابليس معاويه را

پندارى سائل را آموخت تا گويد «غَرَّنِى كَرَمُكَ.» (تفسير ابو الفتوح رازى، سوره انفطار، ذيل آيه ٦) غبارى از غش: كنايت از رو پوش.

فرقت از قهرش: صفت قهاريت او موجب جدايى است، اما غرض آن است كه بنده قدر وصل را بداند و به سوى او باز گردد. و معنى بيت نزديك به اين بيت است از عباس احنف:

(از شما دور مى‌شوم تا نزديك آييد و ديده‌گانم اشك مى‌ريزد تا خشك شود.)

ب ٢٦٢٣- ٢٦٢١ آفريدم: اشارت است به حديث «يَقُولُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إنَّما خَلَقتُ الخَلقَ لِيَرجُوا عَلَىَّ وَ لَم أخلُقهُم لِأربَحَ عَلَيهِم: همانا آفريدگان را آفريدم تا از من سود برند، و نيافريدم آنان را تا از ايشان سود برم.» (احاديث مثنوى، ص ٥٨) و بدين معنى حديثى از عمّاره است كه از امام صادق (ع) پرسيدم خدا آفريدگان را پديد آورد فرمود «... ما خَلَقَهُم لِيَجلِبَ مِنهُم مَنفَعَةً وَ لا لِيَدفَعَ بِهِم مَضَرَّةً بَل خَلَقَهُم لِيَنفَعَهُم وَ يُوصِلَهُم إلى نَعِيمٍ الابَدِ.» (علل الشرايع، ص ٩، بحار الانوار، ج ٥، ص ٣١٣) دست آلود از شهد كردن: كنايت از بهره‌اى اندك بردن.

از برهنه قبا بر كندن: از مفلس نقد خواستن.

٢٣٩٧/ ٢