شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٧ - تنها كردن باغبان صوفى و فقيه و علوى را از همديگر

اى بساط ظلمى كه بينى در كسان‌

خوى تو باشد در ايشان اى فلان‌

اندر ايشان تافته هستىِّ تو

از نفاق و ظلم و بد مستى تو

آن تويى و آن زخم بر خود مى‌زنى‌

بر خود آن دم تار لعنت مى‌تنى‌

خواند افسونها شنيد آن را فقيه‌

در پيش رفت آن ستمكارِ سفيه‌

گفت اى خر اندر اين باغت كه خواند

دزدى از پيغمبرت ميراث ماند

شير را بچّه همى‌ماند بدو

تو به پيغمبر به چه مانى بگو

با شريف آن كرد مرد مُلتَجِى‌

كه كند با آل ياسين خارجى‌

تا چه كين دارند دايم ديو و غول‌

چون يزيد و شمر با آلِ رسول‌

شد شريف از زخم آن ظالم خراب‌

با فقيه او گفت ما جَستيم از آب‌

پاى دار اكنون كه ماندى فرد و كم‌

چون دهل شو! زخم مى‌خورد در شكم!

گر شريف و لايق و هم دم نيَم‌

از چنين ظالم تو را من كم نيم‌[١]

سَلامٌ عَلى آلِ طه وَ ياسِين‌

سَلامٌ عَلى آلِ خَيرِ النَّبيّين‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)