شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢١ - آغاز منور شدن عارف به نور غيب بين

آن مقلّد شد محقّق چون بديد

اشترِ خود را كه آن جا مى‌چريد

چه تعلّق آن معانى را به جسم‌

چه تعلّق فهم اشيا را به اسم‌

لفظ چون وَكر است و معنى طاير است‌

جسم جوى و روح آبِ ساير است‌

او روان است و تو گويى واقف است‌

او دوان است و تو گويى عاكف است‌

گر نبينى سيرِ آب از چاكها

چيست بر وى نو بنو خاشاكها

هست خاشاكِ تو صورتهاى فكر

نو بنو در مى‌رسد اشكالِ بِكر

روى آب و جوىِ فكر اندر روش‌

نيست بى‌خاشاكِ محبوب و وَحِش‌

قشرها بر روى اين آبِ روان‌

از ثمار باغِ غيبى شد دوان‌

قشرها را مغز اندر باغ جو

ز آن كه آب از باغ مى‌آيد به جو

گر نبينى رفتنِ آبِ حيات‌

بنگر اندر جوى و اين سير نبات‌

آب چون انبُه تر آيد در گذر

زو كند قشر صُور زوتر گذر

چون به غايت تيز شد اين جو روان‌

غم نپايد در ضميرِ عارفان‌

چون به غايت ممتلى بود و شتاب‌

پس نگنجد اندر او الّا كه آب‌