شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٥٤ - فريفتن منافقان پيغامبر را

بر رسول حق فسون‌ها خواندند

رَخشِ دستان و حِيَل مى‌راندند

آن رسولِ مهربانِ رحم كيش‌

جز تبسّم، جز بلى، ناورد پيش‌

شكرهاىِ آن جماعت ياد كرد

در اجابت قاصدان را شاد كرد

مى‌نمود آن مكرِ ايشان پيش او

يك به يك ز آن سان كه اندر شير مو

موى را ناديده مى‌كرد آن لطيف‌

شير را شاباش مى‌گفت آن ظريف‌

صد هزاران موىِ مكر و دمدمه‌

چشم خوابانيد آن دم ز آن همه‌

راست مى‌فرمود آن بحر كرم‌

بر شما من از شما مشفق‌ترم‌

من نشسته بر كنار آتشى‌

با فروغ و شعله بس ناخوشى‌

همچو پروانه شما آن سو دَوان‌

هر دو دست من شده پروانه ران‌

چون بر آن شد تا روان گردد رسول‌

غيرتِ حق بانگ زد مشنو ز غول‌

كين خبيثان مكر و حيلت كرده‌اند

جمله مقلوب است آنچ آورده‌اند

قصد ايشان جز سيه رويى نبود

خيرِ دين كى جُست ترسا و جهود

مسجدى بر جِسرِ دوزخ ساختند

با خدا نرد دغاها باختند

قصدشان تفريق اصحاب رسول‌

فضل حق را كى شناسد هر فضول‌

تا جهودى را ز شام اينجا كشند

كه به وعظ او جهودان سر خوش‌اند