شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٤ - وصيت كردن پيغامبر

١٣٣١/ ٦ شَهد: انگبين كه از موم جدا شده باشد، انگبين خالص. كنايت از سخنان شيرين و دل فريب، سخنان موافق ميل.

كس: در تداول: سر شناس، بزرگ. و در اين بيت مقصود تهذيب يافته و با كمال است.

اقبال: روى آوردن، توجه.

خلعت و دولت: كنايت از كمال، معرفت.

روح: استعارت از مرد روحانى.

جسد: استعارت از انسان ناقص و به كمال نارسيده. (فريب زيور دنيا را نبايد خورد و بار تكليف و رياضت مردان حق را بايد برد، كه آن رنج زايد و اين رتبت افزايد.)

ب ٢٥٨٠- ٢٥٧٤ برهنه و بى‌نوا: استعارت از كسى كه از معرفت بى‌بهره است.

اوستا: كنايت از مرشد و راهنما.

خويش: خود.

كسب تن: تن پرورى، پرورش جسم.

پوشيده: (مقابل برهنه) كنايت از داراى مكنت و ثروت.

اندر آمدن: پديد گشتن، حاصل شدن.

دولت اين جهان و آن جهان در سايه پيروى از ارشاد و تعليم مردان كامل است و آن كه از اين دولت روى بگرداند در هر دو جهان تهيدست ماند، و اگر در اين جهان از