شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٦ - وصيت كردن پيغامبر

وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ: و اين زندگانى دنيا جز سر گرمى و بازى نيست و همانا سراى آخرت زندگانى است اگر دانندى.» (عنكبوت، ٦٤)

٣٤٣١/ ١ تنيدن: چسبيدن.

٢٩٢٥/ ٤ صحبت كن: آميزنده، هم بستر شونده.

٣٤٣٤- ٣٤٣٣/ ١ مِساس: سودن، سايش.

تعبير: وقت گذرانى.

٨٣٣/ ٦ تعب: رنج.

جذب: كشش.

حَرون: سركش.

خس: پست.

كسب، ورزيدن و معاملت كردن است براى سود بردن و راحت زيستن. و سود و آسايش را حقيقتى بايد و دوامى. اما خوشيها و لذتهاى اين جهان ناماندنى است و برابر زندگانى آخرت جز بازيچه نيست. درست است كه آخرت جاى حساب است، ليكن با توجه به نتيجه‌اى كه بر كسب مترتب است، بازار و كسب حقيقى در آن جهان است، و آن چه در اين جهان مى‌بينيم صورتى مقابل آن است. چه، آن چه در اين جهان از رفت و آمد و حركت و سكون و داد و ستد است، جملگى اعراض است و عَرَض نماندنى و نابود شدنى است. حالى كه آن جهان، جهان باقى است و پايان نيافتنى. كسب اين جهان‌