شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٥ - تتمه نصيحت رسول

در ترازو هر دو را يكسان كشند

ز آن كه آن هر دو چو جسم و جان خوش‌اند

زشتى خط زشتى نقّاش نيست‌

بلكه از وى زشت را بنمودنى است‌

قوّت نقّاش باشد آن كه او

هم تواند زشت كردن هم نكو

گر كشانم بحثِ اين را من بساز

تا سؤال و تا جواب آيد دراز

نقشها گر بى‌خبر گر با خبر

در كف نقّاش باشد مُحتضر

دم بدم در صفحه انديشه‌شان‌

ثبت و محوى مى‌كند آن بى‌نشان‌

سوى تو نام زشت و نام نكوست‌

ور نه محض عطاست هر چه از اوست‌

بد از او در وجود خود نايد

كه خدا را بد از كجا شايد؟

آن كه آرد جهان به كُن فَيَكُون‌

چون كند بد به خلق عالم؟ چون؟

خير و شر نيست در جهان سخن‌

لقب خير و شر به تو است و به من‌

آن زمان كايزد آفريد آفاق‌

هيچ بد نافريد بر اطلاق‌

پس از اين رو كفر و ايمان شاهدند

بر خداونديش و هر دو ساجدند

ليك مؤمن دان كه طوعاً ساجد است‌

ز آن كه جوياى رضا و قاصد است‌

هست كَزهاً گبر هم يزدان پرست‌

ليك قصدِ او مرادى ديگر است‌

قلعه سلطان عمارت مى‌كند

ليك دعوىِّ امارت مى‌كند

گشته ياغى تا كه ملك او بود

عاقبت خود قلعه سلطانى شود

مؤمن آن قلعه براى پادشاه‌

مى‌كند معمور نه از بهر جاه‌

زشت گويد اى شه زشت آفرين‌

قادرى بر خوب و بر زشت مهين‌

خوب گويد اى شه حُسن و بها

پاك گردانيديَم از عيبها