شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٨ - تتمه نصيحت رسول

ب ٢٥٠٣- ٢٤٩٢ رجعت دادن: باز گرداندن، و كنايت از پذيرفتن توبه.

گذشتن (از آدم ...): چيره شدن، غالب گشتن، پيش افتادن.

نطع: صفحه شطرنج.

(عطار، به نقل از لغت نامه) بازى بردن: پيروز گشتن.

دمدمه: فريب، مكر: «بى‌چاره را با اين دمدمه در كوزه فقاع كردند.» (كليله و دمنه، به نقل از لغت نامه) ستون خانه خود بريدن: كنايت از خود را به خطر افكندن، خود را هلاك ساختن.

آتش به كشت بردن ...: كنايت از آن كه ستم او به خود وى باز گشت. خواست آدم را از ديده حق بيفكند، خود او رانده درگاه حق شد.

لعنت: اشارت است بدان چه در قرآن كريم در باره ابليس است كه: «وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى‌ يَوْمِ الدِّينِ.» (حجر، ٣٥) ريو: مكر.

كژبين: كنايت از نديدن حقيقت، ديگرگون ديدن واقع.

عاقبت باز آيد: فاعل جمله «بد» است و اين معنى مأخوذ است از آيه‌

[١] در حاشيه نسخه اساس: