شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٤٢ - دانستن پيغامبر

نخستين كس كه پيش آيد با او راى مى‌زنم و كار بر گفته او مى‌كنم. نخست كس ديوانه‌اى بود نى سوار ...» با توجه بدين داستان، نيز با توجه به بيتهاى بعد مى‌توان گفت «امام» صفتى است كه جاى موصوف است. «عقل امام»: عقل كسى كه پيش آيد. (عقل آن كس كه نخست بار با تو روبرو شود.) اما مشورت با خردمندان يا خداوندان راى روشن، نيز دستور است. امام صادق (ع) فرمود: «با مردم خردمند پارسا مشورت كن كه او جز به خير نفرمايد و از مخالفت بپرهيز كه مخالفت پارساى خردمند به مفسدت دين و دنيا گرايد.» (مكارم الاخلاق، ص ٣١٩؛ بحار الانوار، ج ٨٨، ص ٢٥٤) گفت گر كودك در آيد يا زنى:

٢٩٥٦/ ١ تو خلاف آن كن: مأخذ آن حديث «كانَ رَسُولُ اللَّهِ ٦ إِذا أرادَ الحَربَ دَعا نِساءً فَاستَشارَهُنَّ ثُمَّ خالَفَهُنَّ: رسول ٦ چون جنگ خواستى كردن زنان را خواندى و از آنان راى خواستى و بر خلاف راى آنان كار كردى.» (بحار الانوار، ج ٨٨، ص ٢٥٥) «بپرهيز از راى زدن با زنان كه زنان سست راى‌اند و در تصميم گرفتن ناتوان.» (نهج البلاغه، نامه ٣١) و توجيه مولانا از اين حديث كه مقصود مخالفت نفس است، بغايت جالب مى‌نمايد.