تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٧ - آنچه در مختصر اين معانى از آن حضرت روايت شده است

است و تركش گمراهى است، و روشى كه لازم نيست، بكار بستن آن فضيلت دارد و تركش خطا نيست.

(١) ١٧٢- فرمود: هر كه سلطانى را ببخشم آوردن خدا خشنود كند از دين خدا بيرونست.

(٢) ١٧٣- فرمود: بهتر از خير عطابخش آنست و بدتر از بد فاعل آن.

(٣) ١٧٤- فرمود: هر كه را خداوند از خوارى نافرمانيها بعزت طاعت نقل كند او را بى‌ثروت توانگر ساخته و بى‌عشيره عزيز كرده و بى‌انيس آرامش بخشيده، هر كه از خدا بترسد خدا همه چيز را از او بترساند و هر كه از خدا نترسد خدا از هر چيزش بترساند، و هر كه از خدا بروزى اندك خشنود باشد خدا از او بكردار اندك خشنود است، هر كه از طلب زندگى حلال شرم نكند كم خرج باشد و آسوده خاطر و عيالش در نعمت بسر برند، هر كه بدنيا بى‌رغبت باشد خدا حكمت را در دلش بر جا دارد و زبانش را بدان گويا سازد و او را بعيوب دنيا بينا كند هم درد آن را بفهمد و هم دوايش را و او را سالم از دنيا بيرون برد بخانه أبدى.

(٤) ١٧٥- فرمود: از لغزشهاى گرفتاران درگذريد.

(٥) ١٧٦- فرمود: زهد در دنيا كوتاه كردن آرزو است و شكر هر نعمت و خوددارى از آنچه خدا حرام كرده.

(٦) ١٧٧- فرمود: هيچ كار خيرى را براى خودنمائى مكن و از كردن آن شرم مدارد.

(٧) ١٧٨- فرمود: بر امتم از سه چيز نگرانم بخل غالب و هواى نفس دنبال شو و پيشواى گمراه.

(٨) ١٧٩- فرمود: هر كه غم بسيار دارد تنش بيمار است و هر كه بد خلق است خود را عذاب دهد