تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٧٨ - يكى از سخنانش

جز دوزخ ندارند و هر چه در دنيا ساختند حبط شود و هر چه كردند بيهوده بوده.

(١) پس بد خانه‌ايست براى كسى كه از آن نهراسد و در آن بر بيم نباشد، بدانيد- و خود ميدانيد- كه شماها بناچار دنيا را ترك بايد كنيد و همانا آن هم چنانست كه خدايش وصف كرده (يعنى دنيا) (٢٠- الحديد) بازى و سرگرمى و آرايش و بهمديگر باليدنست و رقابت در فرزندان و دارائى- در آن پند گيريد از آنها كه در هر تپه‌اى آيتى برپا داشتند و كارگاههائى بوجود آوردند تا شايد جاويد بمانند و بآنها كه گفتند چه كسى از ما نيرومندتر است. و پند گيريد از برادران خود كه ديديد چگونه آنان را بگور بردند و سوار خوانده نشدند و آنها را واردشان ساختند و مهمان خوانده نشدند و بگورشان جا دادند و خاك بر آنها انباشتند و با پوسيدگان همسايه شدند و آنان همسايگانيند كه پاسخ دعوت كنى را ندهند و ستمى از خود باز ندارند، بديدن نروند و بازديد نشوند، بردبارانى شدند و كينه‌ها را بدور ريختند، ناپيدايانى كه حقدى در سينه ندارند از آسيبشان ترسى نيست و بدفاعشان اميدى نه، و چونان كه نبودند چنانچه خداى سبحانه فرموده (٥٨- القصص) اينست خانه‌هاشان كه پس از آنان اندكى در آنها نشيمن شده و همه براى ما مانده است، روى زمين را با درونش عوض كردند و وسعت را بجاى تنك دادند و غربت را بخانواده برگزيدند و از روشنى بتاريكى اندر شدند چونان كه بدنيا آمدند از آن جدا شدند پابرهنه و عريان، همان با كردار خود از دنيا كوچيدند و بزندگانى پايدار و خلود ابدى پيوستند، خدا تبارك و تعالى ميفرمايد (١٠٤- الأنبياء) چونان كه نخست آفريده را آغاز كرديم او را برگردانيم اين بر ما حتم است و ما خواهيم كرد.