تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥١ - آنچه در مختصر اين معانى از آن حضرت روايت شده است

بارانشان نبارد و بدانشان بر آنها مسلط شوند.

(١) ١٢٩: فرمود: چون پس از من زنا فراوان شود مرگ ناگهانى فزون گردد و هر گاه كمفروشى شود خدا بقحط و كمبود گرفتارشان كند، و هر گاه زكاة داده نشود زمين بركت خود را از زراعت و ميوه و معدن دريغ كند، و هر گاه حكم خلاف دهند بر ستم و عدوان همكار شوند، و هر گاه پيمان شكنند خدا دشمنان را بر آنها مسلط كند، و هر گاه قطع رحم كنند اموال در دست بدان افتد، و هر گاه امر بمعروف و نهى از منكر نكنند و پيرو نيكان از خاندان من نباشند خدا بدانشان را بر آنها مسلط كند و در اين هنگام نيكانشان دعا كنند و براى آنها اجابت نشود.

(٢) ١٣٠- چون بر او نازل شد (١٣١- طه) دو چشم خود را مدوز بدان چه بهره داديم بهمسرانى از آنها تا آخر آيه فرمود: هر كه دلدارى خدا در او اثر نكند جانش از افسوس بر دنيا برآيد، و هر كه چشم اندازد بدان چه از دنيا در دست مردم است اندوهش بدرازا كشد و روزى مقدر خدا را بد شمارد و زندگى بر او ناگوار گردد و نعمت خدا را بر خود نفهمد مگر در خوراك و يا نوشيدن و محققا نادانست و بنعمتهاى خدا ناسپاسى كرده و تلاش او بيهوده است و عذابش نزديك است.

(٣) ١٣١- فرمود: بهشت نميرود مگر كسى كه مسلمان باشد، ابو ذر گفت يا رسول اللَّه اسلام چيست؟

فرمود: اسلام عريانست و لباسش تقوى و روپوشش هدايت و زيرپوشش حياء و بنيادش ورع و كمالش دين و ميوه‌اش كار خوب است و هر چيزى را پايه ايست و پايه مسلمانى دوست داشتن ما خاندانست.