تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١١٠ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

فردوس با ما است و آنكه منتظر امر ما است چون كسى است كه در راه خدا بخون خود غلطد، هر كه هنگام جنك ما حاضر باشد و فرياد ما را بشنود و ما را بشنود و ما را يارى نكند خدا او را برو بدوزخ افكند، هر گاه مردم مبعوث شوند و راه بسته شود ما درب بهشت باشيم و ما باب حطه هستيم (يعنى فرودگاه بهشتيان نزد ماست) و همان باب السلام است هر كه در آيد نجات يافته و هر كه تخلف كند فرو افتد و هلاك شود، بماها خدا جل و عز آغاز كرده و بماها پايان دهد و بماها هر چه را خواهد محو كند و بما روزگار سخت را ببرد و بما باران فرو فرستد، مبادا فريبنده شما را بخدا بفريبد، اگر كه قائم ظهور كند آسمان بارانش را ببارد و زمين گياهش را بروياند و كينه و دشمنى از دل بندگان برود و گرگ و ميش با هم آشتى كنند تا آنجا كه زنى از عراق بشام رود و جز بر روى گياه گام ننهد و سبدش بر سرش باشد و درنده باو آزار نرساند و از آن نترسد، اگر بدانيد چه مقامى داريد كه در ميان دشمنان خود بسر بريد و بر آنچه ناملايم شنويد صبر كنيد چشم شماها روشن شود، اگر مرا از دست بدهيد پس از من چيزها خواهيد ديد كه هر كدام شما از جور و تجاوز و خودخواهى و استبداد و استخفاف بحق خدا و هراس بر جان خود كه بيند آرزوى مرگ كند چون چنين شد همه برشته خدا بچسبيد و پراكنده نشويد، و بر شما باد بصبر و نماز و تقيه و بدانيد كه خدا عز و جل از تلون و بوقلمونى بنده‌ها خوشش نميآيد؛ از حق و اهل حق بديگر سوى نشويد زيرا هر كه ديگرى را بجاى ما گرفت هلاك شد و دنيا از دستش برفت و پرگناه از آن بيرون شد.

(١) هر كه از شماها بخانه خود در آيد بر أهل خود سلام كند و اگر اهل خانه ندارد بگويد: السلام علينا من ربنا و هنگام ورود بمنزلش‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ بخواند كه فقر را ببرد، بكودكان خود نماز بياموزيد و چون بهشت سال رسند آنها را مسئول آن بدانيد، از نزديكى بسگها بر كنار باشيد و بهر كه سگ بى‌رطوبت‌