تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٠٤ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

المؤمنين». در روز هفتم از نوزاد خود عقيقه بكشيد و هر گاه سر آنان را تراشيديد بوزن مويشان نقره صدقه بدهيد زيرا كه آن بر هر مسلمانى واجب است و رسول خدا ٦ با حسن و حسين چنين كرد، هر گاه بسائلى چيزى داديد از او بخواهيد در حق شما دعا كند كه براى شما مستجاب گردد و براى خودش مستجاب نشود زيرا كه دروغ ميگويند و آنكه باو چيزى دهد بايد دستش را بدهانش بر گرداند و آن را ببوسد زيرا خداوند آن را ميگيرد پيش از آنكه بدست سائل برسد: خداوند تبارك و تعالى فرمود (١٠٥- التوبة) خداوند آن را ميگيرد پيش از آنكه بدست سائل برسد: خداوند تبارك و تعالى فرمود (١٠٥- التوبة) و خدا صدقها را ميگيرد، در شب صدقه بدهيد زيرا صدقه شب غضب پروردگار را فرو نشاند، كلام خود را از عمل خود شماريد تا كم گوئيد جز در خير، از آنچه خدا بشما روزى كرده انفاق كنيد زيرا آنكه در رضاى من انفاق كند بمنزله مجاهد در راه خدا است، هر كه يقين دارد كه عوض ميگيرد انفاق ميكند و دلش بدان سخاوتمند است.

(١) هر كس يقين بچيزى دارد و شك كند بيقين خود بپايد زيرا شك يقين را دفع نكند و نقض ننمايد، گواهى ناحق ندهيد و بر سر سفره‌اى ننشينيد كه بر آن مى‌نوشند زيرا بنده نداند كى بميرد و هر گاه يكى از شماها بر سر خوراك نشيند بايد چون بنده نشيند و روى زمين بخورد و پاى خود را بر ديگرى ننهد و چهار زانو ننشيند زيرا اين نشستن را خدا بد دارد و دشمن دارد صاحب آن را، شام پيمبران بعد از نماز عشاء است و شام را ترك نكنيد كه تركش بدن شما را ويران ميسازد، تب قاصد مرگ است و زندان خدا است در زمين و هر كدام بنده‌هاى خود را بخواهد در آن زندانى كند و آن گناهان را بريزد چنانچه كرك از كوهان شتر بريزد