تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٠٥ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

هيچ دردى نيست جز اينكه از درون تن باشد مگر زخم و تب كه اين دو بر تن وارد شوند. گرمى تب را با گل بنفشه بشكنيد و آب سرد زيرا گرمى آن را از حرارت دوزخ است، مسلمان مداوا نكند تا مرض بر او غالب شود، دعاء قضاء محكم را برگرداند آن را آماده داريد و بكار بريد، وضو روى طهارت ده حسنه دارد، وضو بگيريد، مبادا تنبلى كنيد كه هر كه تنبل باشد حق خدا را ادا نكند، با آب از بوى بد نظافت كنيد و خود را وارسيد زيرا خدا از بنده چركين كه همنشين او از وى نفرت دارد بدش آيد، با ريش خود در نماز بازى نكنيد و نيز با هر چه شما را از نماز مشغول دارد، بعمل خير بشتابيد پيش از آنكه بكار ديگر پردازيد.

(١) مؤمن خود از خويش در رنج است و مردم از او در آسايشند، بايد عمده كلام شما ذكر خدا باشد، از گناهان بر حذر باشيد زيرا بنده كه گناه كند روزى او بند آيد، بيماران خود را با صدقه درمان كنيد و اموال خود را با زكاة محفوظ سازيد، نماز تقرب هر پرهيزكار است و حج جهاد هر ناتوانست، و پذيرائى نيكو از شوهر جهاد زنانست، فقر مرگ اكبر است، كمى عيال يكى از دو توانگريست، اندازه داشتن نيمى از زندگيست غمندگى نيمى از پيريست، فقير نشود مرديكه اقتصاد دارد، نابود نشود مرديكه مشورت كند، احسان نشايد جز نزد صاحب خانواده يا ديندار، براى هر چيزى ثمره‌ايست و ثمره‌ايست و ثمره احسان كردن زود چراغ آوردنست، هر كس يقين بعوض دارد عطا بخشد، هر كه در مصيبت بر دو زانو زند اجرش برود، بهترين عمل مؤمن انتظار فرج است، هر كه پدر و مادرش را غمنده كند ناسپاسى آنها كرده، روزى را با صدقه‌