تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٢٦ - نامه اى كه آن حضرت بجماعت شيعيان و يارانش نگاشته

كه از شماها در سينه دارند بيشتر است از آنچه براى شما اظهار ميدارند، انجمنهاى شما و انجمنهاى آنها يكى است، راستى بنده‌اى را كه خدا در اصل- اصل خلقت- مؤمن آفريده نميرد تا او را ناخواه بدى كند و از آتش دور سازد، و هر كه را خدا ناخواه بدى كرد و از آتش دور نمود از كبر و جبروتش دور كرده، و متواضع و خوشخو و خوشرو شود، و وقار و آرامش و خشوع اسلامى در او پديد آيد، و از محارم و سخطهاى خداوند كناره كند، و خداوند مهرورزى با مردم و مدارا و ترك مقاطعه و خصومت باو روزى كند، و با اين اخلاق بد و اهل آنها سرو كارى ندارد.

(١) و راستى چون خداوند بنده‌اى را در اصل- اصل خلقت- كافر آفريند نميرد تا شر را محبوب او كند و بدانش نزديك نمايد، و چون شر دوست شد و بدان نزديك گرديد بتكبر و جبروت گرفتار شود و دلش سخت شود و بدخلق گردد و ترش‌رو و دشنام‌گو و بى‌آبرو باشد، و خدا پرده‌اش را بدرد، و مرتكب محارم شود، و از آنها باز نايستد، و دنبال نافرمانيها رود و طاعت و اهل طاعت را دشمن دارد، دور است مسافت ميان حال مؤمن و كافر، از خدا عافيت خواهيد و از اويش بجوئيد و لا حول و لا قوة الا باللَّه.

دعا بسيار بخوانيد كه خدا بنده‌هاى دعا كن خود را دوست دارد، و ببنده‌هاى مؤمنش وعده اجابت داده، و خداوند روز قيامت دعاى مؤمنان را از كردارشان محسوب دارد، و ثوابش را بهشت فزايد، تا توانيد در هر ساعت از شب و روز ذكر خدا بسيار كنيد زيرا خداوند فرموده او را بسيار ذكر كنيد، و خدا ياد كن هر مؤمنى است كه او را ياد كند، هيچ كدام از بنده‌هاى مؤمنش ياد او را نكند جز اينكه خدا هم او را به خير ياد كند.