تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢١١ - و كلمات قصارى در اين معانى كه از آن حضرت روايت شده

كامل و پيروى از دانش و آنچه باعث نزديكى بخدا است، خوشا بر آنان و سرانجام خوبشان.

(١) ٧٢- بنده آرزو دراز نكند جز اينكه آخرت را فراموش كند.

(٢) ٧٣- آدميزاده شبيه‌ترين چيزيست بترازو كه بنادانى سبك شود و بدانش سنگين گردد.

(٣) ٧٤- دشنام بمؤمن فسق است و جنك با او كفر است و احترام مالش چون احترام خونش است.

(٤) ٧٥- ببرادرت خون و مالت را بده و با دشمنت عدالت كن و انصاف و بهمه مردم خوشروئى و احسانت را بده بمردم سلام كن تا سلامت كنند.

(٥) ٧٦- آقاترين مردم در دنيا سخاوتمندانند و در آخرت پرهيزكاران.

(٦) ٧٧- دو چيز است چيزى كه در گذشته روزيم نشده و در آينده هم آرزويش را ندارم و چيزى كه اگر نيروى آسمان و زمين را جلب كنم تا وقتش نشود بدان نرسم پس براى كدام از اين دو عمرم را تمام كنم.

(٧) ٧٨- راستى چون مؤمن بنگرد عبرت برد و چون دم بندد ببنديشد و چون سخن كند ذكر گويد و چون توانگر شود شكر كند و چون در سختى افتد صبر كند او زود رضا و دير خشم است از خدا بكم راضى است و از بسيار هم بخشم نشود، با اراده خيرش بحد نيتش نرسد. نيت خير بسيار دارد و ببرخى از آن توفيق عمل يابد و افسوس ميخورد بر آنچه از كار خير كه از دستش رفته، منافق چون بنگرد سرگرم است و چون لب بندد در غفلت است و چون سخنى گويد هرزه درآيد و چون توانگر شود سركش باشد و