تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٦٣ - سخن آن حضرت با كميل بن زياد پس از چيزهائى كه ذكر كرد

اينست نفاق و دعائم و شعب آن، و خدا تعالى ذكره قاهر بر بنده‌هاى خود است كه توانش استوار، و نيرويش محكم، و بركتش شايان، و حكمتش تابان، و حجتش پيروز، و دينش پاك، و كلمه‌اش درست، و خوش كرداريش جلو، و نسبتش صاف و روشن، و ترازوهايش عادلانه، و رسالاتش رسيده، و نگهبانانش حاضرند، سپس بدكردارى را گناه مقرر كرده و گناه را فتنه و فتنه را چركينى، و خوش كردارى را غنيمت دانسته، و بازگشت و عذرخواهى را توبه، و توبه را پاك‌كننده هر كه توبه كرد هدايت شد، و هر كه فريب خورد گمراه گرديد تا بدرگاه خدا باز نگردد و بگناهش اعتراف نكند، و بهشت را باور ندارد، و بحساب خدا هلاك نشود جز هالك.

خدا را، خدا را چه اندازه وسيع است آنچه نزد او است از توبه و رحمت و بشارت و حلم عظيم، و چه ناهموار است آنچه نزد او است از كيفرها و دوزخ و عزت و قدرت و كوبش سخت، هر كه بطاعت خدا پيروز شد كرامت او را برگزيده، و هر كه پيوسته در معصيت خدا است نقمت و بال آور او را چشيده در آنجا است خانه سرانجام.

(١)

سخن آن حضرت با كميل بن زياد پس از چيزهائى كه ذكر كرد

(٢) راستى كه اين دلها ظرفهايند و بهترشان آنكه نگهدارنده‌تر باشد هر چه بتو ميگويم خوب حفظ كن.

مردم سه دسته‌اند: دانشمند ربانى، و دانشجوى راه نجات، و اوباش پيروان هر بانك كه بهر بادى بروند در پرتو نور دانش نيستند تا راه بجائى برند و تكيه به ركن محكمى ندارند تا نجات يابند.