تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٠٩ - و كلمات قصارى در اين معانى كه از آن حضرت روايت شده

خدا اندريم با گناهان فراوان خود، و ندانيم شكر خوبيهائى كه بما داده بكنيم يا زشتيهائى كه از ما پرده پوشى كرده؟!.

(١) ٦٤- بعبد اللَّه بن عباس در تعزيت مرگ نوزادش فرمود: مصيبت ديگرى كه تو اجرش ببرى نزد من دوست‌تر است از مصيبت بر شخص خودت كه ثوابش را ديگرى برد، اجر از ان تو باد نه بخاطر تو باد و عزاء بتو نيكو باد نه از تو، و خدا بتو عوض او را بدهد چونان كه او را عوض از تو داده است.

(٢) ٦٥- باو عرض شد توبه نصوح چيست؟ در پاسخ فرمود: پشيمانى بدل و استغفار بزبان و عزم بر بازنگشتن بدان.

(٣) ٦٦- فرمود: راستى شما بنيروى خدا آفريده شديد و بزور پروريده شديد و در بر گورها خواهيد رفت و خاك خواهيد شد و تنها زنده ميشويد و بحساب شما رسيدگى مى‌شود، خدا رحمت كند بنده‌اى را كه گناه كه كرد اعتراف كند و بترسد و كار كند و برحذر شود و بشتابد، و عمر گذراند و متنبه شود و بازش دارند و باز گرفته شود و پاسخ گويد و باز گردد، و باز گردد و توبه كند و پيرو باشد و سر موئى خلاف نكند و بكاود در طلب و نجات يابد بگريز و پس اندازى بدست كند و نهادى پاك سازد، و آماده رستاخيز گردد، و توشه بر گيرد براى روز كوچ كردن، و براه خود رو كند و بوضع نياز و روز بينوائى متوجه باشد، و برك عيشى پيش فرستد براى خانه ابد خود پس خود را آماده كنيد آيا آنها كه در خرمى جوانيند انظار ديگرى جز دوران پيرى دارند؟

آنها كه در رنگ و روى تندرستند انتظارى جز بيمارى معمولى دارند؟ آنان كه در مهلت زندگيند انتظارى جز مرگ ناگهانى و درگيرى وفات و نزديكى مرگ دارند؟!.