تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٣٢ - و كلمات قصارى در اين معانى از آن حضرت روايت شده

(١) ٧- مبادا در راه خدا از صرف مال دريغ كنى پس دو برابرش را در نافرمانى خدا خرج كنى.

(٢) ٨- فرمود: مؤمن چون دو كفه ترازو است، هر آنچه در ايمانش فزايد در بلايش بيفزايد.

(٣) ٩- بر سر گورى كه حضور داشت فرمود ٧: چيزى كه آخرش اينست سزاوار است كه از آغازش زهد ورزيده شود و چيزى كه آغازش اينست سزاوار است كه از پايانش ترسيده شود.

(٤) ١٠- هر كه در ذات خدا سخن گفت هلاك شد، و هر كه رياست طلب شد هلاك شد، و هر كه خود بين شد هلاك شد.

(٥) ١١- كالاى دنيا و دين هر دو در سختى هستند، اما كالاى دنيا را بهرچه‌اش دست دراز كنى بينى بدكردار تبه‌كارى بر تو در آن پيشى گرفته، و اما كالاى آخرت يارانى ندارى كه تو را در آن كمك كنند.

(٦) ١٢- چهار از وسوسه‌اند: خاك خوردن، گل ريزه كردن، با دندان ناخن چيدن، و ريش جويدن، و سه چيز ديده را نور بخشند: نگاه بسبزه، و نگاه بآب روان، و نگاه بروى زيبا.

(٧) ١٣- خوش همسايگى تنها بى‌آزارى نيست بلكه خوش همسايگى صبر بر آزار همسايه است (٨) ١٤- ميان خود و برادرت در هر چيز يك روئى مكن، و پرده حشمت را يكباره كنار مزن، و چيزى از آن بجا نه زيرا كه آن مايه بيشرمى است.