تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٤٥ - پندهاى مسيح در انجيل و جز آن- از حكمتهاى او است

سر هر خطائى است‌[١].

(١) درست بشما ميگويم چيزى بشرف آخرت رساننده‌تر و در برابر حوادث دنيا كمك بخش‌تر از نماز پيوست نيست، و چيزى بخداوند رحمان از آن نزديكتر نيست پس بر آن بپائيد و بر آن بيفزائيد نسبت بهر كار خوبى كه بخدا نزديك كند باز نماز بدو نزديكتر و برگزيده‌تر است.

درست بشما ميگويم كه هر كار ستمرسيده‌اى كه بگفته و كرده و كينه‌توزى يارى نجست در ملكوت آسمان بزرگ است، كدامتان نورى ديده كه تاريكى نام دارد يا تاريكى كه نور نام دارد، همچنين براى بنده خدا فراهم نشود كه هم مؤمن باشد و هم كافر، و هم شيفته دنيا باشد و هم شيفته آخرت، آيا جوكار گندم درود يا گندمكار جو درود؟ همچنان هر بنده خدا در آخرت همان درود كه كاشته و بكار خود پاداش بيند.

درست بشما ميگويم كه مردم از نظر دانش دو دسته‌اند مرديكه بزبان محكمش ادا كند و ببدكردارى ضايعش سازد، و مرديكه بزبانش محكم گويد و با كردار تصديقش كند اين دو بسيار از هم دورند، خوشا بعالم با عمل و واى بر عالم بصرف زبان.

درست بشما ميگويم: هر كه زراعتش را از گياه پاك نكند گياهش فراوان گردد تا زراعت را فرو

[١] سابقا گفته شد حب دنيا مادامى مذموم است كه براى خدا نباشد و تنها هدف و مقصود بالاصالة باشد قرآن كريم ميفرمايد« الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ‌» در آيت ديگر ميفرمايد« فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ‌» و همه اين مذمتهاى دنيا براى رضايت دادن و دلخوش بودن و قناعت كردن بعلائق مادى فقط است بقسمى كه انسان را از خدا بى‌خبر نمايد و روز قيامت و آخرت را فراموش كند( مصحح)