تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٥٦ - پند آن حضرت بهمه ياران و شيعه خود و ياد آورى كه هر جمعه بدانها مينمود

است (١١ و ١٢- الأنبياء) و آفريديم پس از آن مردمى ديگر و فرموده چون عذاب ما را حس كردند ناگاه از آن بدر ميدويدند- يعنى ميگريختند- ندويد، برگرديد بآن خوشگذرانيها و بمسكنهاى خود شايد پرسشى از شما بشود- و چون عذاب بر سر آنها آمد- گفتند واى بر ما راستى ما ستمكار بوديم.

اگر اى مردم بگوئيد راستى خدا مقصودش از اينها مشركانست. چگونه چنين است با اينكه ميفرمايد (٤٩- الأنبياء) روز قيامت ترازوى عدالت در ميان نهيم و بهيچ كس هيچ ستمى نشود و اگر هم‌وزن يك دانه خردل باشد آن را بميان آوريم و بس است كه ما حسابگر باشيم.

(١) اى بنده‌هاى خدا بدانيد كه براى مشركان نه ترازوئى در ميانست و نه نامه اعمالى و همانا بى‌حساب گروه گروه بدوزخ روند، و همانا ميزان و نامه اعمال براى مسلمانانست، اى بنده‌هاى خدا از خدا بپرهيزيد و بدانيد كه خدا تعالى شكوفائى دنيا را براى احدى از دوستانش دوست ندارد و آنها را بدان و بشكوفائى نقد و خرمى آن تشويق نكرده، و همانا دنيا را و خلق آن را آفريده تا آنها را بيازمايد كه كدام خوش كردارترند براى آخرت و بخدا سوگند من در اين باره براى شماها مثلها زدم و آياتى براى خردمندان آوردم- پس اى مؤمنان از آن مردمى باشيد كه خردمندند و لا قوة الا باللَّه.

از آنچه خداوند شما را بى‌رغبت خواسته كه زندگى نقد دنيا است زهد ورزيد زيرا خدا فرموده و گفته‌اش درست است (٢٥- يونس) همانا مثل زندگى اين دنيا چون آبى است كه از آسمان فرود آوريم و در آميزد بدان گياه زمين كه مردم و چهار پايانش خورند تا چون زمين بروبار خود را گرفت و آراسته شد و مردمش پنداشتند كه بر آن تسلط دارند شبى يا روزى فرمان ما در آن در گيرد و آن را درو