تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١١٣ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

دارد يكى پيش از ركوع ركعت يكم و ديگرى پس از ركوع ركعت دوم و قرائت نماز جمعه در ركعت يكم سوره جمعه است پس از حمد و سوره منافقون (در ركعت دوم) (١) پس از هر دو سجده راحت بنشيند و سپس برخيزيد كه كار ما اين است، هر گاه يكى از شماها خواهد وارد نماز شود دو دست را برابر سينه بلند كند، هر گاه يكى از شماها خواهد (در نماز) برابر خدا قيام كند باندازه واجب بايستد، پشت را راست كند و خم نباشد، هر گاه يكى از شماها از نماز فارغ شود هر دو دست را براى دعاء بآسمان كند و راست نگهدارد. ابن سبا گفت: يا امير المؤمنين مگر خدا در هر جا نيست؟ فرمود: چرا، گفت:

پس چرا دست بآسمان برداريم؟ فرمود: واى بر تو مگر نخواندى؟ (٢٢- الذاريات) در آسمانست روزى شما و هر آنچه وعده داريد از كجا روزى‌طلبى جز از محل آن و آن همانست كه خدا در آسمان وعده داده، نماز بنده‌اى پذيرفته نيست تا از خدا بهشت خواهد و از دوزخ باو پناه برد و از او خواهد با حور العين همسرش كند، هر گاه يكى از شما بنماز ايستد بايد نمازى بخواند كه با نماز خداحافظى ميكند، لبخند نماز را نبرد و خنده قهقهه آن را ببرد، چون خواب بدل نشست وضوء واجب شود، هر گاه در نماز خواب بر چشمت نشست آن را ببر و بخواب كه تو ندانى و شايد بر خود نفرين كنى، هر كس از دل ما را دوست دارد و بزبان يارى كند و بهمراه ما نبرد كند در بهشت با ما در يك درجه است، هر كه ما را از دل دوست دارد و بزبانش يارى نكند و بهمراه ما نجنگد در درجه پائين‌ترى از بهشت است، هر كه از دل ما را دوست دارد و با زبان و دست ما را يارى نكند او هم با ما در بهشت باشد، و هر كه از دل ما را دشمن دارد و با دست و زبانش بر زيان ما باشد در درك اسفل دوزخ است، و هر كه از